Vliegen in Uganda

Weer op huis aan ...

2008-05-24T13:08:00.000-07:00

Een paar foto's van Theo

2008-05-24T12:57:00.000-07:00

De oase met een volledig vervallen resort

2008-05-24T12:50:00.000-07:00

Aan de oever van het meer

2008-05-24T12:43:00.000-07:00

Op weg naar een oase aan de oever van lake Turkana

2008-05-24T11:04:00.000-07:00

Naar Lodwar terug

2008-05-24T10:56:00.000-07:00

Downtwn Lodwar

Schieten met de politie

2008-04-30T06:50:00.000-07:00

Vliegveld en uitje naar schietfestijn

2008-04-30T06:13:00.000-07:00

Zonnekoker, DC-3 motoren, thermietheuvel en plenty kamelen.

Lodwar

2008-04-30T05:47:00.000-07:00

Het kantoor, Uzima 1

Theo en Niels en Mount Lodwar

Terugweg vanaf de Rwenzori Mountains

2008-04-30T05:28:00.000-07:00

Bloemetjes en uitzichtjes

2008-04-30T05:10:00.000-07:00

Rwenzori Mountains

2008-04-30T04:54:00.000-07:00

Fort Portal en omgeving

2008-04-30T04:41:00.000-07:00

Amabere watervallen en meer crater lakes

Fort Portal en omgeving

2008-04-30T04:14:00.000-07:00

Een Friese koe, of toch niet?

Vanuit de achtertuin van het hostel uitzicht op de Rwenzori Mountains

Fort Portal en de Rwenzori mountains

2008-04-30T04:02:00.000-07:00

De keuken

Mweya ligt aan Lake Edward en het barst er van de beesten

2008-04-30T03:04:00.000-07:00

Mweya, aankomst en boottocht.

2008-04-30T02:39:00.000-07:00

Lake Bunyonyi

2008-04-30T02:27:00.000-07:00

Uitzicht vanuit mijn slaapsalet

Van Lake Mburo naar Lake Bunyonyi

2008-04-30T02:09:00.000-07:00

2008-04-30T01:52:00.001-07:00

Opnieuw uitzicht vanuit de banda waar ik sliep

Heel veel visarenden, die ook live visdemonstraties verzorgen.

2008-04-30T01:52:00.000-07:00

Opnieuw uitzicht vanuit de banda waar ik sliep

Heel veel visarenden, die ook live visdemonstraties verzorgen.

De paden op de lanen in ....

2008-04-30T01:28:00.000-07:00

Restaurant aan de rand van Lake Mburo Mierenhoop plus interieur.

Harde werkers

Beesten, heel veel beesten. En prachtige natuur.

2008-04-30T01:04:00.000-07:00

Zicht vanuit mijn slaapsalet...

's morgens vroeg op wandelsafari met Jameson

Lake Mburo met de motor van Basjir

2008-04-30T00:42:00.000-07:00

Turkana

2008-04-27T21:40:00.000-07:00

Het ontbijt vrijdagmorgen was ook erg gezellig. Een variatie aan mensen bevolkte de tafel. Een Turkaanse priester bijvoorbeeld. En drie mensen uit Nairobi die een audit uitvoerden op de katholieke projecten. En dan was daar Carlos uit Spanje, die hier projecten met en voor kinderen opzet. Hij is vrijwilliger en krijgt nog niet eens een zakcentje betaald. Hij heeft een groep vrienden in Spanje die middels allerlei projecen daar geld voor hem inzamelen. Ontzettend knap en geinspireerd vind ik dat. En dan heb je nog Pamela. Ze heeft een schattig klein hondje gered. Hij kan nog maar nauwelijks lopen, maar straat kinderen waren hem aan het plagen en bonden hem zelfs uiteindelijk met een touw om zijn nek aan een bomtak. Dat hou je natuurlijk niet lang vol. En nu tobt ze dag en nacht met het beestje om. Zichzelf ernstig belovend nu eens niet attached te raken. Ze is van San Fransisco, maar studeerd aan de faculteit tropische medicijnen in Liverpool. Voor het afstuderen is ze nu hier in Turkana om te zien wat het effect is van alle geleverde hulp op de mensen waarvoor het bedoeld is. We hebben een beetje omgeteut vandaag. Niels heeft me Uzima 1 en Uzima 2 laten zien. Uzima 1 is het eerste vliegtuig waarmee operatie hartslag van Terre des Hommes werd gerealiseerd. Drie jaar geleden is Uzima 1 gecrashed. Gelukkig zonder gewonden. Maar Uzima 1 was daarmee wel totall loss. De restanten liggen hier nog. Ik wist het niet, maar Terre des Hommes heeft eigenlijk zelf geen projecten. Ze geven geld aan lokale projecten. Althans in Turkana. Uzima is daarop een uitzondering. Maar ze doen in Turkana dus nog veel meer. Ze sponsoren straatkinderprojecten, scholen, ziekenhuizen, enzovoorts. Om alles in goede banen te leiden woont Niels samen met Ali, de programmaleider. Dat is iemand uit de Philippijnen, die een vinger aan de pols houdt en ook mensen stimuleert om hun projecten te stroomlijnen en te professionaliseren. Dat lukt volgens Niels heel goed en hij is dan ook zeer over Terre des Hommes te spreken. Zoals overal werken de NGO's wel graag langs elkaar heen. Zo is daar de Engelse organisatie Merlin, die klinieken opzet, zoals ook de Katholieke Missie dat doet. Op een dag kwam Niels met een R.K. AIDS kliniek op een lokatie waar Merlin op dat moment al bezig was met een AIDS kliniek. Er stond een hele rij mensen bij Merlin te wachten, maar de hele rij verplaatste zich naar de R.K. kliniek, omdat deze club niet alleen uitsluitsel geeft over het al of niet onder de leden hebben van AIDS, maar ook medicijnen uitdeelt. Dat laatste is natuurlijk een omissie van Merlin maar het feit dat je allebei veel moeite steekt in het opzetten van een mobiele kliniek en dat dan niet coordineert met de andere groepen die dat ook doen is natuurlijk pas echt zonde van de moeite. Ook jammer voor zowel Niels als de Merlin medewerkers is dat de Merlin club tot op heden geen toestemming van hogerhand heeft om gebruik te maken van de diensten van Niels. Dat zou de activiteiten bovendien vanzelf coordineren, want botsingen als bovenbeschreven zouden dan in het vliegtuig op Lodwar - zo niet eerder - al opgemerkt worden. We hebben met zijn allen heerlijk op de missie gelunched. Alle missies op de wereld hebben gemeen dat je er lekker kan eten, dat het gezellig is en dat je welkom bent. Fantastisch. Na een siesta zijn we naar Miami gegaan. Dat is een cafe. Daar troffen we Roland. Roland is Oostenrijker, maar hij heeft hier een Turkaanse vriendin en een kind met haar. Hij is degeen die de garage van de missie runt. Hij heeft bedrijfskunde gestudeerd. Na meermalen in de Sahara te hebben gezworven met zijn eigen auto was hij aan Afrika verloren. Het bisdom Turkana is net zo groot als de provincie Turkana: twee keer Nederland. Er rijden 170 missie auto's rond die moeten worden onderhouden. Daartoe heeft hij 12 monteurs rondlopen. Hij blijkt gepassioneerd fotograaf te zijn en kan daarover echt op zijn praatstoel komen. Hij heeft een prachtig huis met uitzicht op een heuvel, maar het nadeel is dat - omdat het enigszins afgelegen ligt - ze regelmatig inbrekers op bezoek hebben. Het is hier zowiezo de omgekeerde wreld van de CAR wat dat betreft: in de hoodfstad heb je nergens last van en hier in het afgelegen Turkana is iedereen - al of niet zat - aan het bedelen. Een jaar geleden heeft Niels - bij wijze van netwerkoefening - friday night frustration night ingesteld. Daar nodigt hij dan zoveel mogelijk notabelen uit. Erg gezellig. De politie was er met drie man sterk, de dokter was er met een assistent arts en er was ook een illustere man met de bijnaam Prince of Darkness. Deze goede man werkte bij het electriciteitsbedrijf en was dus - in de ogen van de overige aanwezigen - verantwoordelijk voor het regelmatig uitvallen van de stroom. Kenya wordt - net als Uganda - voornamelijk door waterkracht van stroom voorzien. Maar om nu een leiding helemaal naar Turkana te leggen ging wat ver - letterlijk. Dus maken ze gebruik van een generator. Inmiddels is er behoefte aan meer capaciteit dus werd er een nieuwe Italiaanse genererator besteld en geleverd. Na een week was die stuk. Ze zouden een nieuwe leveren. Morgen. Overigens boeiend om te zien dat het pole pole (rustig aan) gedrag van de Afrikaan volledig omslaat in kati kati (snel snel) gedrag op het moment dat die Afrikaan achter het stuur kruipt. Ik heb wel eens gevraagd hoe dat nu kwam maar veel begrip voor mijn onbegrip heb ik nog niet aangetroffen. De friday night frustration night resulteerde deze keer in elk geval in ons uitje voor de zaterdag: met de politie uit schieten! Samen met Carlos en twee polities gingen we op pad. Ontzettend leuk om met de auto van Niels zo het land verder te verkennen. We zijn tot vlak aan de Ugandese grens gereden. Daar was een politiepost en een verlaten Turkana dorp. De Pokot (de buurstam) had ze kort geleden verjaagd, de politie had niks kunnen doen; die zitten daar met maar drie man en het was een overmacht. Heel wat Turkana hadden het leven gelaten. Alles om vee te jatten. Het gebeurde ook andersom begreep ik. Interessant om door zo'n spookdorp te wandelen. En toen gingen we schieten. Ze hadden Duitse geweren uit de tweede wereld oorlog en als ze schoten zou je al haast van de klap omvallen, wat een klap! We kregen elk vijf kogels en ik mocht beginnen. Ik moest gaan liggen want ze vertelden dat er nogal wat terugslag was. Ik lag inderdaad een paar centimeter terug na het eerste schot. Pas het vijfde schot was raak. Toen maakte het geweer al veel minder herrie trouwens. Carlos had er drie raak en Niels en Theo elk vier. Ik ben geloof ik voor oorlog niet geschikt. We hadden allevier een blauwe schouder en een idem wang. Tegen borreltijd waren we weer in Lodwar terug. Het was twee-en-een-half uur rijden heen en idem terug. Het was ruim honderd kilometer. Het was heel interessant om door zand, soms heel mul zand te rijden. Ook interessant dat er weinig op de grond groeit behalve hier en daar een boom of struik. Dat geeft je het gevoel dat je alle kanten opkan. Dat geeft ook een beetje een parkachtig gevoel soms. Het lijkt wel wat op Birao in de CAR. Daar was ook veel zand, maar minder vrije ruimte onder de bomen en ook minder wadi's. Niels en Theo waren nog wat brak van de vorige avond. Ik had het wat rustiger aangedaan met drie biertjes tussen 16:00 en 01:00 uur. Interessant overigens om een groep langzamerhand zat te zien worden. Ik zit meestal aan de zatte kant, maar nu dus niet en ik kan me voorstellen dat het voor sommige mensne niet leuk is om nuchter te blijven. Afijn , Theo en Niels hadden even genoeg van het openbare leven en ik vond een rustig avondje ook wel een prettig plan, dus zetten Niels en Theo me bij de missie af. Stom toevallig gingen ze daar net aan tafel en - hoewel ik er niet op had ingetekend - kon ik toch zomaar aanschuiven: heel prettig! Zondag zijn we naar Elye Springs gegaan met twee auto's met de drie auditors, Pamela en het hondje van Pamela, Carlos en wij drien. Elye Springs is een bron aan de rand van lake Turkana. Dat is een meer van tweehonderd kilometer lang en 40 kilometer breed. Net als lake Albert, - Edward, enzovoorts op de bruek van - deze keer - de oostelijke rift valley. Net als zaterdag zagen we zand, zand en nog eens zand. Lake Turkana is enigszins zout te noemen en hoewel Niels er nog nooit in had gezwommen zijn we er als een man - inclusief de beide dames - ingedoken. Toen kon Niels niet achterblijven en het was heerlijk. Interessant was dat het water zepig aanvoelt en dat de bodem uit pikzwart zand bestaat. De bron is ook interessant. Het is het archetype van een oase. Ineens zie je weelderig groen gras en palmbomen. Lang geleden heeft iemand er een luxe ontspanningsoord gemaakt. Inclusief enorm zwembad. Het is nu totaal vervallen, raar gezicht. De terugreis had ik op maandagmorgen gepland. Al die bussen rijden een dag heen, slapen de nacht en rijden dan 's morgens weer terug. Niet aldus hier. De bus arriveert om 18:00 uur en om 19:00 rijdt hij weer terug!!!! Ik zag er wel tegenop. Rijden in de nacht in Afrika is geen goed idee. Een geluk bij een ongeluk is dat deze route geen hoge snelheden met zich meebrengt. De dag tevoren had ik een kaartje met een plaatsnummer gekocht en dat was maar goed ook, want het gangpad stond vol en er werd nog vaak gestopt voor meer. Staanplaatsen voor acht uur hobbelen: geen pretje voorwaar. Toen we arriveerden lang iedereen ook in het gangpad en onder de banken. Resultaat: geen mogelijkheid om mijn voeten te verplaatsen, dus een blauw achterwerk na acht uur hopsen. Ik zat naast een man die landbouw probeerde te promoten in Turkana. Een Kenyaan uit Nairobi. Hij was op weg naar zijn gezin met drie kinderen. Een- of twee maanden werk en dan een weekend thuis. Op zich had hij wel een goede regeling: hij had dertig vrije en betaalde dagen per jaar en als hij een weekend naar huis ging mocht hij de reistijd als werktijd rekenen. Turkana is heel geschikt voor landbouw. Er zijn twee rivieren waarlangs je zonder moeite landbouw kunt plegen en ook elders is het water niet ver. Het grootste probleem is de mentaliteit van de nomadische stammen. En de missionarissen hadden in het verleden een mentaliteit van bedelen gerealiseerd door steeds geld en eten te geven als er nood aan de man was. Ik hoorde zelfs verhalen van mensen die naar de kerk gelokt werden met eten!
Aan mijn andere kant zat een gewapende man en na een uur rijden laadde hij zijn wapen door. Nu zat er dus een kogel in de kamer en met al dat gebuts van de bus vond ik dat geen geruststellende gedachte. Dus vroeg ik of hij het nodig vond om dat te doen, waarop hij uiteraard bevestigend antwoordde. Ik vraag me af wat ze in vredesnaam tegen een groep gewapende boeven zouden willen doen. Je moet eerst uitstappen en dat kan alleen bij de deur en die plek hou je redelijk eenvoudig onder schot. Nou ja: het schijnt te helpen.

Afijn, alles bij elkaar viel de reis eigenlijk nog wel mee. Ik heb zelfs nog wat gedut. Om half vier waren we in Kitale en daar kwamen allerlei mensen de bus in om een ritje naar andere bestemmingen aan te bieden. Ik ging er niet op in omdat ik met Kampala Coach in een rechte lijn naar Kampala zou rijden. Hadden ze me beloofd. Dus ik bleef in de bus. Dat was wel zo prettig omdat ik geen zin had in het donker rond te lopen en bovendien begreep ik dat je tussen zes en zes niet over straat mag lopen in Kitale.
Zoals gevraagd belde ik Kampala Coach om 06:30 uur op om te vragen waar ik moest zijn. Ze vroegen mij om om acht uur weer te bellen en ze verzekerden mij dat alles goed zou komen. Om acht uur belde ik weer en ze vroegen me naar het boekings bureau te komen. Het viel niet mee om dat te vinden maar toen ik het een keer had gevonen begon de baas me te vertellen dat ik dan nu met Eldoret Express naar Eldoret zou gaan alwaar ik de Kampala Coach zou oppikken. Ik had weinig goede woorden voor deze misleidende man over. Een en andermaal had hij gezegd dat er een directe lijn ging tussen Kitale en Kampala. En nu moest ik eerst naar halverwege Nairobi om zijn bus te kunnen halen. Nou, en bedankt he. Ik had al halverwege Kampala kunnen zijn. Volgens de man was Eldoret helemaal niet om. Ja als je alle tijd van de wereld hebt maakt een paar honderd kilometer misschien niet uit maar als je al twaalf uur onderweg bent wil je er wel een spoedig einde aan maken. Ik ben dus mijns weegs gegaan. Een bus naar Bongoma was snel gevonden. Interessant was dat ik halverwege werd overgeheveld in een ander busje. Onderling werd met veel geschreeuw vastgesteld wat het eerste busje aan het tweede busje moest betalen voor het restant van mijn reis.
In Bugoma had ik ook snel een busje Voor Busia, de grens. De chauffeur was goed bekend met Nederland: zijn kerk had een band met een kerk in Nederland. Grappig he. Ik zat dus voorin en er wilde nog iemand voorin. Die deed dus de deur open en ik schikte in met de uitspraak: "entree". Waarop de nieuwkomer vroeg of ik Frans kon. Innocent was zijn naam en hij was een vrachtwagenchauffeur uit Rwanda met pech en hij sprak eigenlijk heel slecht Engels. We kwamen dus enorm aan de klets over van alles en nog wat. De reis ging via Malabe. Ook een grensplaats , meer op de route, maar met veel minder verkeer, dus met minder gelegenheid om verdergaand vervoer op te pikken. Maar Innocent dacht niet dat het een probleem was dus ik ging met hem mee de grens over. De grens overgang is - overeenkomstig het mindere aanbod - dramatisch minder chaotisch dan in Busia, maar het blijft een interessante onderneming. Ik genoot van de ijsbrekende Luganda woorden, die ik in Kenya node had moeten missen. Het Kenyaanse Kariboe (welkom) vind ik wel mooi en het akuna matate (geen oorlog) ook. Laat zich leuk verbasteren tot akune matatu (geen taxibusje). Trouwens het akune lijkt wel gelieerd aan het Franse aucun. Of zou dat toeval zijn.
Anyway: Innocent had zin in een lunch, dus we zijn in een soort truckerscafe geland waar we lokaal voedsel hebben gegeten voor bijna niks, erg gezellig. Uiteindelijk hadden we pas om drie uur een busje naar Kampala en begon ik me wat zorgen te maken over de tijd. Dit busje wist echter wat laagvliegen was en tegen donker waren we in Kampala. Ik had me erop verheugd om me in het hotelletje van vertrek in de watten te laten leggen, maar helaas waren ze vol! Met een boda boda en de nodige dosis doodsverachting ben ik toen naar Makindye hill gegaan. Emma en Tim waren thuis en toen ik mijn koffer ging halen waren ze net aan het koken en werd ik uitgenodigd mee te eten. Om te beginnen kreeg ik een glas wijn en dat was wel heel fijn thuiskomen zo!
De Fuji is er nog steeds niet, maar hij is nu in Egypte. Emma had geen goed woord voor de vlieger over. Hij belde waar ik bij was, maar hij belde Tim omdat hij niet weer geconfronteerd wilde worden met een kritische Emma. Het is voor Emma en Tim natuurlijk ook wel om je nagels bij op te eten zo frustrerend en zo spannend. Stel je voor dat het nu op het laatste moment misgaat.... De Fuji heeft voor hun langzamerhand mytische vormen van belangrijkheid aangenomen. Waardoor sommige dingen uit proportie lijken te gaan. Maar ik kan me hun gevoel van anxiety wel voorstellen als je je realiseert dat al hun spaarcenten in dit project zijn gaan zitten en dat ze tot nog toe voornamelijk tegenslag hebben gehad.
Nu zit ik in een internetcafe dit te tikken. Ik heb net bij de KLM mijn terugvluchtdatum vervangen: aanstaande woensdag avond vlieg ik terug en om 05:50 uur sta ik op Schiphol te bibberen.

Een hele dag vermaak voor slechts tien euro ...

2008-04-24T23:05:00.000-07:00

De bus zou om 08:00 uur vertrekken, maar om 10:00 uur waren we pas weg. De rit zou acht uur duren en de afstand was 300 km. Ook dit was een must-see-to-believe-experince, m aar dat van een heel ander gehalte. Geen hair raising inhaal manoeuvres nu. De topsnelheid lag meestal een eind onder de vijftig km/h. Acht uur en driehonderd km, dat zijn getallen zonder inhoud totdat je de weg ziet. Dan realiseer je je pas dat acht uur wel lang is voor driehonderd km. De weg had in het begin een lieflijk alpine karakter. Behoorlijke bergen en uiteindelijk via een indrukwekkende pas de rift valley in. De bergen en vooral de steenhopen zijn hier soms indrukwekkend. De steenhopen gaan soms tot vijftig meter hoog en bestaan uit een verzameling prachtig geslepen reuzenkiezels. Ook de berg van doctor Doolittle - waar op de top een enkele reuzensteen wankelt - heb ik meermalen gezien. Na de eerste paar kilometer heb ik de meest ongelooflijke combinatie van kuilen en gaten gezien. En dat een bus daarlangs kon dat zou zonder meer een item zijn geweest in het programma "doet ie het wel of doet ie het niet". Alles bij elkaar heb ik vijf ingestorte bruggen geteld, met de daarbij behorende creativiteit om toch de rivier over te steken. Daarnaast hebben we ik weet niet hoeveel - vooral wadi's - overgestoken per ford. Sommige wadi's hadden canyonachtige wanden, heel indrukwekkend.
In het begin was het net zo groen als in Uganda, maar dat werd natuurlijk allengs minder. Lagere bomen, van die bomen met een dunne maar dichte horizontale kroon. Gevraagd wat voor bomen dat waren aan mijn buurman: doornbomen! Ik kwam niet meer bij. Hij begreep dat natuurlijk niet maar ik moest onmiddellijk denken aan Freek de Jonge. Zijn zoontje komt snikkend binnen met een dood vogeltje. Freek probeert de aandacht wat af te leiden door te vragen of het zoontje wel weet wat voor vogeltje dat is? "Ja" antwoordt het jongetje, "dat is een dohood vohogeltje, snif".
Ook leuk dat je met de bus de dingen zoveel beter ziet dan vanuit de lucht. In het noorden van Uganda had ik sterk groene afrasteringen gezien rondom huizen, zie ook eerdere foto's. Nu zag ik wat dat was: cactussen. Prima hekwerk natuurlijk! Eenmaal in de rift valley kom je in steppe achtig landschap. Eerst nog met bomen met gras, dan bomen zonder gras, dan struiken met een beetje gras en uiteindelijk zonder gras: alleen maar zand. In de buurt van Lodwar komt er weer een soort grijsgroen gras met hier en daar een boom. Dat gras komt volgens Niels door de regentijd, die hier van januari tot juli loopt en dus interessant genoeg een ander ritme volgt dan in Uganda, waar twee regentijden in voor- en najaar zijn.
Heel boeiend zijn ook de talrijke thermietbulten hier. Heel anders van model dan die in Uganda en de CAR: ze zijn als een pilaar, een obelisk, een opgeheven waarschuwende vinger. Soms wel zes meter hoog. Het schijnt dat de thermieten spul eten en uitschijten, dat wordt dan weer opgegeten en uitgescheten enzovoorts. Uiteindelijk wordt dat dan het cement waarvan de thermietheuvel wordt gebouwd.
Dieren heb ik niet heel veel gezien, maar ik heb wel twee krokodillen gezien, een hertje niet groter dan een poes en heel veel geiten (soort dwerggeit), koeien (heel andere dan in Uganda met een veel kleinere hoorn), schapen en geloof het of niet: kamelen! Heel veel kamelen, die gebruiken ze voor melk! Ik wist het niet maar kamelen zijn telgangers en dat ziet er toch onhandig uit. Ook boeiend: hun hoeven zijn aan de onderkant hartstikke plat, in tegenstelling tot die van een paard. Daardoor hebben ze op mul zand natuurlijk meer draagvlak.
In de bus waren natuurlijk meer mensen dan plaatsen. Bovendien hebben ze aan de ene kant drie- en aan de andere kant twee stoelen. Nu ben ik geen Tarzan type, maar ik ben toch breder dan dat. Daarbij opgeteld een paar dikke dames op een kratje in het gangpad en een stijgende temperatuur en je krijgt een Turks bad achtige toestand met heel veel intimiteit. In het begin nog wat genant, maar na acht uur echt helemaal vertrouwd. Vooral als je je realiseert dat de bus met regelmaat van 40 graden dwarshelling links naar 40 graden dwarshelling rechts rolt. De ene keer zit ik bij haar zowat op schoor, de andere keer zij zowat bij mij. En zo verder naar de buurman aan de andere kant. We hadden ook twee gewapende begeleiders mee. In de akelige tijd is deze bus wel eens aangehouden en werd iedereen naar buiten begeleid waarna de stamleden van de andere partij werden afgeschoten. Nu is dat weer behoorlijk geluwd, maar het is een eenzaam traject en er vinden regelmatig roofovervallen plaats. Zodoende. Overigens is het conflict nog niet over, want nu de oppositie deel uitmaakt van de regering worden er geen beslissingen meer genomen en dat lijdt uiteraard ook weer tot onvrede.
Nadat we in de Rift valley kwamen werd de weg zo slecht dat er lings en rechts van het traject nieuwe paden ontstonden. Asfalt met gaten is zoveel erger dan zandsporen met kuilen. Een driebaans hobbelpad was ons lot.
Halverwege zijn we gestopt in Kainuk. Daar werd ik begroet door twee travestieten. Ik sta hier nergens van te kijken, maar dit vond ik toch wel bijzonder. Een poosje later zag ik een stoere vent met een Amerikaanse legerpet, een Engels aandoend legerhemd en ... een jurk. Zou dit soms een travestieten dorp zijn? Of een gesticht misschien?
Dom, dom, dom. Zo dom. Evenlater zag ik het al. We waren inmiddels in Zuid Turkana - het gebied waar Niels de mobiele klinieken en medevacs vliegt - aangekomen. Daar wonen de herdersvolken en die zijn een beetje anders gekleed dan ik gewend ben. Als ze gewoon hun eigen kleren aanhebben zie ik het wel, maar als ze het combineren met westerse kleren word ik in eerste instantie op het verkeerde been gezet.
En toen - eindelijk - waren we in Lodwar. Heel vanuit de verte had ik al een bergketen gezien waarvan ik hoopte dat Lodwar daar zou liggen en verhip. Dat maakt het wat lieflijker dan dat het gewoon in de zandvlakte ligt. De heer naast mij stapte hier ook uit en hij wees me de weg naar het vliegveld. Heerlijk om de benen eens te strekken in het laatste zonlicht van de dag. Ik had het al snel gevonden en het was met een blij gevoel van herkenning dat ik de Uzima - zoals ze het vliegtuig genoemd hebben, het betekent 'lang leven' - weer ontmoette. In Nederland had ik er ook een paar uur mee mogen vliegen. Intussen belde Niels waar ik bleef en hij kwam er meteen aan, dus ik had de tijd om het vliegtuig te bekijken en de wachters te ontmoeten. Inmiddels was er in het oosten een muur van oranje in het laatste zonlicht ontstaan, die al dichterbij kwam. Ik had het nog nooit gezien maar er was geen twijfel over mogelijk: een echt zandstorm!! Wauw, dat ik ook dit nog mee mag maken, GAAF man! Niels was net met zijn mooie Toyota Hilux gearriveerd, samen met zijn vervanger Theo, toen de zandstorm arriveerde. Vanuit de luxe van de auto was het een boeiend fenomeen. Slecht zicht, duister. Helemaal goed!
Omdat Theo al bij Niels logeert ben ik ondergebracht bij de katholieken. Net alsof ik weer thuisben, zoals in de CAR. Na mijn bagage daar te hebben gedropt hebben we bij Niels nog een sundowner genoten, hoewel de zon inmiddels echt wel onder was en toen zijn we naar - zo banaal eigenlijk - de lokale pizzahut gegaan. Nou ja het was wel een echt lekkere lokaal en houtgestookte pizza. Zo gezellig na zo'n lange reis, echt een gevoel van thuiskomen en ontspannen.
Het gaat operatie hartslag goed. Niels heeft in de twee jaar dat hij hier heeft gezeten veel op poten gezet. Van origineel vijf strips heeft hij er nu veertig in bedrijf. Hij is tien volle dagen per maand bezig met een kliniek in het veld en dat wil hij verder uitbreiden. Daarnaast zijn er een onvoorspelbaar aantal medische evacuaties. Uiteindelijk heeft hij de visie van twee vliegtuigen en drie vliegers. Het gebied wat hij betrijkt is de provincie Turkana en dat is twee keer zo groot als Nederland.
Theo komt hier voor een periode van drie jaar en Niels hoopt dat het hem lukt de droom verder waar te maken. Theo heeft een wederhelft die meekomt. Zij heeft in Eindhoven dezelfde opleiding als Patrick gedaan: de design academy. Maar ze heeft meer met straatkinderen. Toen Theo in Zuid Afrika vloog voor zijn vliegopleiding heeft ze daar al wat ervaring mee opgedaan. Klinkt als een zonnige en geinspireerde toekomst voor die twee.....

Kampala - Kitale

2008-04-23T07:02:00.000-07:00

Vannacht heb ik heel knus in een koloniaal hotelletje in Kampala geslapen. Dit hotelletje lag dichtbij de bus die ik moest hebben. Intussen had ik ook diarree, maar dat ginggelkkig weer wat beter.
Om 06:00 uur ging de wekker en evenlater stond ik bij de bus die uiteindelijk om 07:00 uur vertrok naar Nairobi. Heel leuk om een voor mij onbekend stuk Uganda te zien. Onder andere Jinja: de bron van de Nijl. De weg erna was werkelijk vreselijk. Hotsebots to en met, maar het ging allemaal goed. Uit de verschillende adviezen - eigenlijk was via Malabe het handigst naar Kitale, mijn huidige stop, maar de bus ging langs Busia. Uiteindelijk was er iemand die vertelde dat de Malabe route wel korter was, maar dat er geen openbaar vervoer was. Nou danben je dus gestrand. Dus verder naar Busia.
Zo nu endan stopt de bus en dan wordt deze onmiddellijk bestormd door allerlei etenswaarhandelaren. Goed spul, je hoeft van honger en dorst niet om te komen. Er is daar ook altijd ergens wel een WC. Na bezoek mag je dan een centje geven en dan krijg je zelfs een jerrycan met water aangeboden om je handen in te wassen.
De grens is eerst uitchecken, daarna tweehonderd niemandsland en dan inchecken. Allemaal helemaal geen probleem. De meneer die me op het openbaarvervoerprobleem had gewezen, had inmiddels een Msungu opgesnord, die toevallig mijn kant uitging en met wie ik dus mocht meerijden.
Hij deed - zoals zoveel mensen hier - iets met AIDS, met als bijzondere uitzondering dat hij het zelf had. Hij was hier bij de grens om twee Msungu meisjes op te halen die na drie maanden weeshuis Uganda, nog even verder wilden kijken. Een leuke uitwisseling was natuurlijk het gevolg. Zij zouden mij zestien kilometer voor mijn volgende tussenhalte afzetten. Zij waren dan thuis. Voor die laatste kilometers kon ik dan wel een Matatu vinden. Het eindigde ermee dat ze me helemaal brachten: erg aardig.
Daar trof ik het want de bus naar Kitale stond op vertrekken. En zo was ik om 16:00 uur in Kitale.
Er is eigenlijk weinig anders dan in Uganda. Niet meer intimiderend ofzo. Wel iets meer bedelaars, maar ook veel vriendelijke mensen, die zo stoethaspelende Msungu wel even bij de hand willen nemen, zonder dat het aanhet eind van de rit op geld uitdraaid: heel plezierig.
Morgen naar Lodwar met de Eldoret Express.

Lake Mburo heeft heel veel Zebra's

2008-04-22T04:00:00.000-07:00

Fort Portal naar Kampala

2008-04-22T03:49:00.000-07:00

Met Calita zijn Sander en ik gegaan. Om Acht uur reden we weg en om half twaalf waren we in Kampala. We hadden de bus die een uur eerder was vertrokken ingehaald en de afgelegde afstand is 345 kilometer!!
Maar goed we hebben het overleefd en ik ben weer even thuis. Morgenochtend hoop ik met de bus van zeven uur naar de grens met Kenya te rijden. Daar gaat de bus verder naar Nairobi, maar ik wil verder naar het Noor-Oosten: Kitale. Daar blijf ik dan slapen, waarna ik de volgende dag hoop door te reizen naar Lodwar, waar Niels van der Linden voor Terre des Hommes 'Operatie Hartslag' vliegt met de Uzima. Ik ben nu zo dichtbij dat ik eens wil proeven hoe het daar is. Mocht ik ooit in de toekomst weer kriebel krijgen dan weet ik wat er te koop is.
Vannacht had ik mijn eerste aanval van diarree. Gelukkig niet gisteren in de bus en hopelijk niet morgen in de bus.

Overigens is de Fuji gisteren uit Engeland vertrokken! Ze zijn nog niet in de problemen gekomen omdat de eerste reclamecampagne waarvan zij deel zouden uitmaken, zo'n farce is gebleken dat die halverwege - voordat het vliegende aandeel zou worden ingezet - al is afgeblazen. Ze worden evengoed wel voor hun niet bewezen diensten betaald, dus ik voel me ook iets minder schuldig dat zij mij weer hebben betaald voor niet bewezen diensten.
De reden van de farce is dat het een grijs gedraaid concept betreft alhier te lande. Nu - na een maand campagne voeren - is er nul en generlei effect te bespeuren. Het is een Ugandese reclameclub die het allemaal bedenkt en volgens Tim hebben ze in dit land te weinig aanleiding om hun hersens te gebruiken. Net als in de CAR hoef je hier nooit honger te hebben. In Kenya zijn ze volgens Tim heel wat pro-actiever. In Kenya is honger geen onmbekende...

de grotten van Amabere

2008-04-20T01:29:00.000-07:00

Vrijdag 18 april
Mensen in de derde wereld hechten erg aan borsten lijkt het wel. Ik herinner me in Nieuw Guinea nog de berg die Gunung Susu heette, dat betekent berg melk en dat kwam omdat de tweeling top erg veel weg had van een paar borsten. Amabere heeft dezelfde betekenis en komt voort uit de stalagtieten, die ook werkelijk melk lijken te geven. Het was een mooie, stoffige wandeling van twee uur naar de grotten. Halverwege kwam ik langs een heus zwembad: ze hadden een enorme betonnen bak gemaakt en de rivier een stukje omgeleid. Het was zo te zien een groot succes. Een eindje ervoor was een politiecontrole met spijkerbalk en al! Sander, die deze dag dezelfde route volgde maar dan per boda boda had de volgende ervaring: zijn bestuurder stopte een eind voor de versperring en vroeg of Sander de motor kon besturen. Desgevraagd was hij bezorgd dat hij van zijn motor zou worden gehaald omdat zijn papieren niet in orde waren. Een Msungu zouden ze wel doorlaten. Sander wilde dat niet doen maar liep naar de agenten om te overleggen. Ze zouden het voor deze keer door de vingers zien maar de volgende keer ....
De grotten waren een beetje een teleursteling. Het waren niet meer dan uithollingen in de wand. Maar wel voorzien van mooie stalgtieten en -mieten. En ook voorzien van prachtige kruip door sluip door paadjes om er te komen. Er was ook een waterval waar je achterlangs kom lopen. Ik denk dat Burgers Bush hier voor inspiratie is langsgeweest. Het bleek dat ik via lake Saka weer kon terugwandelen en dat resulteerde in een vijf uur heerlijke wandeling.
Wat me in eerste instantie opviel als de wartaal van een individueel persoon blijkt in meer gevallen voor te komen. Het zal niet zo zijn dat iedereen mal is, dus wat is er aan de hand? Ik kom mensen tegen. We komen aan de praat, ik stel vragen en ik krijg antwoorden die nergens op slaan. Eigenlijk vraag ik hun om hun wereld te beschrijven, maar dan moeten ze dat wel in mijn termen doen en dat werkt misschien wel niet. Het doet me denken aan een cross cultural awareness day die ik ooit had toen ik bij Canon Europe werkte. Een groep geleerden moest aan een groep inboorlingen uitleggen hoe je een raket bouwt met papier, plakband en een schaar. Wat de geleerden niet wisten was dat het taboe was voor de vrouw om papier en schaar tegelijk vast te houden en dat het taboe was voor de man om de schaar in open positie vast te houden. Jaknikken was NEE en neeschudden was JA. Verder was er natuurlijk geen verbale communicatie mogelijk. Binnen de kortste keren waren de geleerden ervan overtuigd dat ze hier te maken hadden met een inferieur en onderontwikkeld ras. De strategie die zij kozen was om het verhaal op een simpeler niveau te brengen. En daarmee waren zij op het verkeerde been gezet en waren alle volgende acties daaruitvoortvloeiend gedoemd om te mislukken.
Wat ik hier te horen krijg is dat bijvoorbeeld de steen die ze gebruiken om cement te maken binnen drie jaar weer is aangegroeid. Of dat Kasese - zo tachtig kilometer zuid van hier - veel warmer is omdat Kasese op de evenaar ligt. En op die manier gaat het nog wel even door. Ook afstanden zijn heel variabel. De volgende keer moet ik maar eens proberen geen vragen te stellen. Zeggen dat je een antwoord op een vraag niet weet is trouwens ook niet mogelijk, dus dan verzin je gewoon liever een antwoord ook al weet je dat dat grote flauwekul is. Als ik aan de gids vraag of er nog meer grotten zijn, zie ik hem denken. Maar dan heeft hij een geschikt antwoord bedacht: deze grot is de enige grot in Uganda! Asjeblieft, en ben ik nu niet blij dat ik op dit moment ook nog eens de enige ben die dit unieke fenomeen mag aanschouwen? Hij vertelt dat dit al heel oud is en dat ze resten hebben ontdekt van oude beschaving. Ik vraag naar wandschildering. Ja er waren wandschilderingen maar die zijn gestolen .... ? De gids is wel een voorbeeld van hoe je niet bij de pakken neer moet zitten. Na de basisschool was het voor hem over: geen geld. Nu is hij timmerman en zit hij een offerte uit te rekenen. De mensen van de grotten willen uitbreiden.
Vlak voorbij lake Saka kom ik Joseph weer tegen. Hij blijkt uit ander hout gesneden. Hij is eerstejaar bedrijfsadministratie. Hij maakt zich zorgen over het schoolgeld. Maar je kunt wel een 'dood jaar' aangaan en dan gewoon het jaar erna weer verder gaan. Als God het wil zal er geld zijn. Het kost ongeveer vijtienhonderd euro per jaar schoolgeld, dus goedkoop is het zeker niet. Als hij de zoveelste 'wijsheid' verkoopt en ik herhaal wat ik hoor omdat ik verkeerd verstaan wil uitsluiten gaat hij over op een vervelende manier van communiceren. Hij stelt zijn zinnen in de vorm van een vraag, die hij dan zelf beantwoord. Ik vraag hem of hij soms heeft lesgegeven en dat heeft hij: Engels, Geografie, Wiskunde, Biologie, enzovoorts. Dus vraag ik hem of hij dan niet kan gaan lesgeven als hij te weinig geld heeft voor zijn studie. Maar dat is beneden zijn waardigheid en bovendien verdient het te weinig. De meeste mensen hebben hier een lapje grond om eten te verbouwen. Hij moppert dat hij zich verveelt dus ik vraag hem ernaar: zijn ouders hebben vijf hectare grond. Dan ben je een grote boer. Daarnaast is zijn vader in dienst van de overheid. Of hij dan geen zin heeft om in zijn vakantie op het land mee te helpen. Nee, daat heeft hij geen zin in. Dat is een heel ander verhaal dan de creatieve timmerman die ik bij de grot ontmoette. Nou ja, dat hebben we in Nederland natuurlijk ook.
De avond eindigt in een heerlijk maal bij het Moutains of the Moon restaurant met een heleboel mensen omdat Tracey Ann jarig is. Erg gezellig.

Zaterdag 19 april
Met de boda boda laat ik me naar de Rwenzori bergen brengen. Hij neemt een andere route dan ik verwacht totdat ik me bedenk dat hij zo de politiepost die ik gisteren zag omzeilt. Uiteraard loopt er geen uitgestippelde wandelroute de bergen in, maar er lopen wel heel veel paadjes omhoog en ik kies er gewoon een uit die naar boven gaat. Dat gaat dan niet - zoals bij ons - zigzaggend omhoog, maar gewoon recht omhoog. Waarom omwegen maken als het ook korter kan? Het wordt daarmee wel heel steil. In de stad kan je eindeloos wandelen zonder commentaar, maar hier is een Msungu echt een bezienswaardigheid en dat zal die weten ook. Op de meest onmogelijke plekken staat nog een hutje met overigens onbetaalbaar uitzicht. In dat hutje wonen heel veel kinderen en binnen de kortste keren voel ik me de rattenvanger van Hamelen. Het is zaterdag en dus zitten ze niet op school, dat scheelt natuurlijk ook. Het zijn heel smalle paadjes dus we lopen single file en als ik even stop om om me heen te kijken dat is er steeds verwarring. Niet iedereen staat op tijd stil en waar staat die Msungu nu in vredesnaam steeds naar te kijken? Het uitzicht is adembenemend. De hoogvlakte van Fort Portal stort een paar kilometer noordwaarts steil omlaag naar de 600 meter lager liggende vlakte van het lake Albert. Als ik de andere kant uitkijk zie ik in de verte de vlakte van lake Edward. Zonder enige voorafgaande waarschuwing klapt het Rwenzori gebergte vanuit de vlakte ineens en steil naar ruim vijfduizend meter. En recht voor me liggen de puntige heuvels van de gedoofde vulkanen, die hier overal hebben staan vuurspugen. Er zijn nog steeds warem bronnen, sommige kratermeertjes stinken enorm naar zwavel.
Ik kom tot aan de boomgrens, wat hier de inverse is van wat wij gewend zijn: de boomgrens is het begin en niet het eind van de bomen. Hier lopen geen paadjes meer en - hoewel het niet meer ver naar de top lijkt - het ziet er volledig onbegaanbaar uit. Dus ik steek een stroompje over en ik ga langs de andere kant van het dal weer terug naar waar ik vandaan kwam. We lopen door een gebied met heel veel mieren. De kinderen springen en rennen. Met hun blote voeten hebben ze daar natuurlijk gauw last van. Maar tot hun grote plezier heb ik evenlater toch ook een vechtmier aan mijn kuiten hangen. Een heel vasthoudende mier blijkt. Eerst probeer ik hem weg te vegen maar dat werkt niet. Dan pak ik hem bij zijn achtelijf en trek hem los. Ik laat hem echter te vroeg los en hij grijpt een ander stuk van mijn kuit. Pas dan krijg ik hem zo ver weg dat ik hem kwijt ben. De kinderen lachen zich een bult.
Maar het oversteken van de stroom is voor hun het teken om om te keren. Zij horen niet bij deze helling. En zo wordt het eindelijk rustig om mij heen, ook wel eens lekker. De terugweg is weer even mooi en ook de gewone weg loop ik. Na zeven uur lopen stopt er een boda boda en ik kan de verleiding niet weerstaan. Ik hoef nog maar een kilometer ofzo maar ik ben doodop, maar erg tevreden.

lake Saka

2008-04-18T01:15:00.000-07:00

Gisteren ben ik me eens wat gaan orienteren. Om te beginnen kwam ik Sander tegen. Een Nederlander die hier vorig jaar een jaar lang is geweest ter ere van zijn afstudeerproject. Hij is medisch antrolopoloog en hij doet iets met AIDS. Zoals iedereen hier lijkt het wel.
Hij is ook in Botswana geweest om witchdoctors over te halen AIDS patienten door te sturen naar reguliere artsen om Sylvia Millekamp toestanden te voorkomen. De witchdoctors hadden er geen oren naar, ze konden het zelf wel. Overigens was Sander wel onder de indruk van deze beroepsgroep. Hij vertelde dat de doctor een soort sinaasappel opgooide en hem dan in de lucht liet zweven. Degeen die op zoek was naar raad kon de sinaasappel dan vragen stellen. Bij "nee" viel de sinaasappel op de grond anders bleef hij hangen. Verder hebben ze in Botswana een zelfde systeem als hier. Je moet geregistreerd zijn en lid van de beroepsgroep om te practiseren. Je had ook daar specialisaties zoals medisch, en psychisch genezen en het doden is ook weer een aparte specialisatie. Als bijvoorbeeld iemand iets van jouw heeft gestolen dan ga je naar zo iemand toe. Die geeft je dan iets te drinken en dan zie je wie het gedaan heeft. Als je wilt kan hij dan de dader doden. Het schijnt geen flauwekul te zijn...

Hij had een lonely planet bij zich dus daar ben ik in gaan lezen. Sander had vooral genoten van het wandelen in de bergen. Hij was niet naar de Chimpansees gegaan en ik geloof dat ik ook niet ga. Je wordt op een goed moment dierenmoe. Zie je in de verte iets bewegen, iedereen enthousiast, dat is hem. Nou big deal. Bij lake Mburo ook: zo'n hele zeldzame eland. Nou, wauw hoor. Ik vind die zebra's - ook als zie je er tientallen tegelijk - veel mooier.
De dag die overbleef leende zich niet voor iets heel groots, maar lake Saka was volgens het verhaal dichtbij dus daar ben ik maar eens heen gelopen. Het barst hier van de krater meertjes en dat is wel pittoresque moet ik zeggen. Tienduizend jaar geleden is de wereld hier echt ontploft man!
Dankzij mijn langzamerhand geperfectioneerde groet heb ik vaak gauw contact en ik ben dan ook het hele eind met Joseph opgelopen. Samen met zijn vriend had ik hem ontmoet. Nadat ze me de groet in drie Ugandese talen hadden ontfutseld vroegen ze of ik er nog meer wist. Nou Frans, Nederlads, Engels, Duits en zelfs Indonesisch had ik nog paraat. Daarna volgde de vuurproef: ze hadden een fiets bij zich, of ik kon fietsen. Ze waren er vast van overtuigd dat die Msungu er meteen weer af zou vallen. Toen ik wegreed vroeg ik of ze eigenlijk wilden dat ik ook weer terugkwam? Dat deed de deur dicht. Slap van het lachen rolden ze over de grond en ik had contact. We hebben het over honderd en een dingen gehad, erg leuk. En Joseph wees me weggetjes die in mijn eentje natuurlijk nooit gevonden had. Joseph was eerstejaars bedrijfsinformatie en zijn vader was gevangenisbewaarder. We beklommen een steile piek en hadden daarvandaan zo drie kratermeertjes in beeld. Aan onze voeten lag in de diepte een heel klein meertje, aan de andere kant van de kraterrand lag een groter kratermeer. Joseph vertelde dat de meertjes ondergronds in contact stonden. Ze waren daarachter gekomen doordat er een visser in het kleine meertje was gevallen en verdronken. Dagen later hadden ze hem in het grote meer weer teruggevonden.
Wist je dat ze in Uganda geen boetes meer uitdelen. Je gaat gewoon de bak in. Daarop kwamen we toen er een paar jongens met een vishengel langskwamen. Als je geen visvergunning hebt dan ga je twee jaar de bak in. Ik vond dat nogal kras, maar Joseph vertelde dat rijke boeven altijd bleven rondlopen terwijl arme landlopers altijd in de bak zaten. Dat kon de bedoeling natuurlijk niet zijn. Boetes werken corruptie in de hand en dat is natuurlijk zo.
Jozeph zijn telefoon was op school gejat dus hij ging naar het politie bureau. Daar zij de dienstdoende dienstklopper dat als Joseph 50.000 USH zou geven hij zijn best zou doen. Joseph liep daarmee naar de baas en de betreffende dienstklopper stond op straat! Overigens vonden ze zijn telefoon terug aan de hand van de signalen die die telefoon afgaf. Best geavanceerd speurwerk!
De dames hebben gisteren weer gekookt en ik heb weer het bier georganiseerd. Met zijn vieren gooien ze er twee complete bollen knoflook in! Mmmmmmmmmmmmmm.....
Gisteravond nog met Eddy gekletst. Hij is laatste jaars gezondheidswetenschappen. Een heel intelligente jongen die bijklust door websites te bouwen. Hij werkt met Linux. Nou dat gaat mij allemaal al ernstig boven de pet. Een website bouwen is een ding maar hem de lucht inkrijgen is een ander ding. De universiteit zit nog op een inbelverbinding, dus hij gaat vaak naar een internet cafe. Linux is een gratis besturingssysteem, maar niet altijd even simpel. Eddy zegt dat zelfs de grootste bedrijven en ministeries zich bedienen van illegaal gecopieerde Microsoft besturingssystemen. Het is toch wat...

Youth Encouragement Services

2008-04-17T01:35:00.000-07:00

Carol Adams uit Hawaii was ruiter en paardrijlerares. Totdat ze dertien jaar geleden geen voldoening meer vond in dat leven en iets meer wilde betekenen in de wereld. Haar gedachten gingen uit naar weeskinderen.
Zo kwam ze iemand tegen uit Uganda die haar vertelde dat ze welkom was in Kampala, waar ze een bestaand weeshuis zou kunnen runnen. Het bleek practisch niet meer te bestaan en het was gewoon een front om een Msungu te melken.
Toen kwam de Anglikaanse kerk uit Fort Portal met een verzoek een weeshuis te runnen en dat heeft ze jarenlang gedaan. Met succes. Alleen was ze voor alles afhankelijk van de kerk en dat beviel haar niet, dus is ze een aantal jaar terug alleen verder gegaan.
Nu heeft ze een weeshuis met dertig terminaal zieke AIDS wezen. Verder heeft ze 360 weeskinderen onder haar hoede, die bij een familielid wonen. Er is een oma bij die 23 kinderen onder haar vleugels heeft. Het is erg schipperen tussen de mensen stimuleren hun eigen creativiteit aan te boren en geld geven. Carol schijnt wat dat betreft een harde te zijn.
Naast een weeshuis heeft ze ook een backpackershostel om inkomen te genereren en het is echt spotgoedkoop: voor drie-en-een-halve euro per nacht lig je warm, droog en schoon, wat wil je nog meer.

Voor het avondeten werd ik uitgenodigd door vier dames uit de USA en Australie varierend tussen 25 en 38 jaar. Ze zijn hier in verschillende disciplines betrokken bij het project van Carol. Tracey Ann uit Australie heeft haar vent voor vijf weken alleen gelaten om hier een administratie op te zetten. Ze is accountant in haar dagelijks bestaan. Trisha en Sally zijn bezig een NGO op te zetten die als doel heeft de NGO's die zich bezig houden met kinderopvang meer te helpen samen werken. Ze hebben al in Kenia rondgekeken en over een week gaan ze door naar Tanzania. Trish heeft hier al eens eerder als vrijwilliger gewerkt. Emerald als laatste is hier met als doel het weeshuis meer te stroomlijnen zodat er minder adhoc problemen en idem oplossingen ontstaan. Zij is hier voor een jaar.

De keuken is een rudimentair geval. Nadat ik uit Fort Portal terugkom met bier, wat niet werd afgeslagen, kan ik me gaan bezighouden met het aanleggen van een vuur waarop we moeten koken. De luchttoevoer en de rookafvoer is niet technisch verantwoord, maar na veel vijven en zessen brandt er toch een vuur en wordt er gekookt. Het is erg gezellig en zo kom ik natuurlijk ook gauw op de hoogte van de lokale bijzonderheden. De zonsondergang over het Rwenzori gebergte is fenomenaal en daarna is het volle maan. Dat komt goed tot zijn recht omdat de stroom is uitgevallen. Na nog een fijn stuk lezen in een boel wat ik in Kabale op straat op de kop heb getikt (een boek over pioniers in de luchtvaart, echt goed). Kruip ik in een van de drie stapelbedden.

Fort Portal

2008-04-16T02:54:00.000-07:00

Gisteren ben ik nog even op de landingsbaan van Mweya wezen wandelen. Wel een beetje raar. Ik had ergens gelezen dat het zo leuk was om vanaf het eind van de baan de zonsondergang over lake Edward te zien, maar toen de kudde buffels, die op de baan lag te zonnen en masse opstond en me dreigend begon aan te kijken heb ik toch maar rechtsomkeert gemaakt. Het schijnt een iets anders verhaal te zijn dan onze Schotse Hooglanders in de duinen. Bovendien was het zo'n klein clubje dat het waarschijnlijk om vestoten mannetjes ging. Daar lopen er nogal wat van rond. Verstoten en dus gefrustreerde mannetjes. Bij olifanten gaat dat heel anders: een vrouw leidt en het leiderschap gaat via overerving over. Zoals bij de koningin. Geen frustratie en meerdere mannetjes in de kudde.
Vanmorgen heb ik een wandeling gemaakt met een gids. Op enig moment leken we wel omsingeld door olifanten. Welke kant we ook opdraaiden, we kwamen steeds weer olifanten tegen. Uiteindelijk zijn we toch uit de cirkel gebroken. Spannend hoor. De olifanten hadden veel kleintjes bij zich en dan schijnen ze extra aggressief te kunnen worden.
Jefferey, die me ook met de taxi had gebracht, heeft me ook weer opgehaald. Op de heenweg hadden we een nijlpaard en olifanten van heel dichtbij vanuit de taxi gezien. Nu was er helaas niks te zien. Bij de weg aangekomen kwam er net een grote bus aan. Jefferey probeerde hem nog tegen te houden maar dat mislukte. Gelukkig kon Jefferey zijn taxi binnen de kortste keren volkrijgen met andere passagiers voor Kasese, zodat ik tegen Matatu prijs onderweg kon naar Kasese. Zevenendertig kilometer voor twee euro!
Vlak voor Kasese ben ik weer de evenaar overgestoken. Het is trouwens interessant dat dit stuk weg echt heel goed is. Een brede rechte tweebaansweg met weinig verkeer. Eindelijk eens lekker op je gas trappen denk je dan. Maar niks hoor. Want eens in de zoveel tijd ligt er dan een verkeersdrempel, waar je je onderstel op achterlaat als je er niet op bedacht bent.
Alle voorruiten zijn hier trouwens erg gebarsten. Toen ik iets zei van "goh vind je dat niet vervelend" zei de betreffende chauffeur dat het echt niet inregende. Carglass zou hier een mooie missie kunnen opzetten.
Straks ga ik naar het weeshuis van de dame die ik op Mweya ontmoette, ze heeft ook een hostel. Ze was vergezeld door een stel uit Hawaii, waar zij ook vandaan kwam. Het stel was vanuit Kampala met de bus gekomen, maar zoals reeds eerder genoemd: dat is een must see to believe experience met een hoge thrill factor. Bij de dame van het stel leidde dat tot dermate tranen dat ze ervanaf zagen om ook de terugweg aldus te aanvaarden. Ze boften want ze konden met andere gasten mee terugrijden.
Interessant zijn trouwens de wc's hier soms. Je snapt dat dat vaak hurk wc's zijn. Maar ik heb nu al een paar maal ontdekt dat ze een gewone plee-strortbak combinatie gewoon zover ingraven dat de bovenkant van de pot gelijk ligt met de vloer. Wat je nu heb is een luxe hurk wc....

Mweya

2008-04-15T05:41:00.000-07:00

Gisterochtend ging de wekker om kwart over vijf en om half zes zat ik aan het ontbijt. Om zes uur stond James klaar om me per motor naar Kabale te rijden. De voltallige staf van Kalebas campground stond me uit te zwaaien.
Onder een prachtige sterrenhemelhemel zochten we onze weg over een hobbelige weg. Best griezelig. Het werd nog spannender toen aan de andere kant van de pas op weg naar beneden een dichte mist bleek te zijn. Gelukkig zijn we veilig bij het postkantoor aangekomen waar de postbus naar Mbarara om zeven uur zou vertrekken. Grappig genoeg bleek het dezelfde chauffeur te zijn die me van Kampala naar Sangba bracht.
De rit ging door dezelfde mist maar deze bussen kennen maar een versnelling: de hoogste. Ook dit avontuur heb ik overleefd. In Mbarara zag ik politie met traangasgeweren lopen. Het schijnt door het hele land onrustig te zijn omdat de politie zeshonderd taxichauffeurs uit hun functie heeft ontheven vanwege het ontbreken van een rijbewijs. Een actie die de hele bevolking desgevraagd afkeurt.
Het viel niet mee om de connectie naar Kasese te vinden, maar een poosje later zat ik toch in een Matatu. Die rijden pas weg als ze vol zijn en vol is hier nooit vol genoeg, dus dat duurde even.
Eindelijk reden we weg om tien meter verder weer te parkeren. Na een hele poos stapte een andere chauffeur in, die de bus weer naar het uitgangspunt reed en uitstapte. Weer een hele poos later stapte een derde chauffeur in die werkelijk wegreed. De hele weg door Mbarara werd continue uit het raampje geroepen dat we naar Kasese gingen en inderdaad pasten er nog meer passagiers in.
De snelheden vervolgens behaald op het equivalent van kleine Franse weggetjes gingen regelmatig naar de honderddertig terwijl luid getoeter voorkwam dat we zwaar beladen fietsers van de weg afreden. Dat deden ze nu zelf uit lijfsbehoud.
Bij Katungu moest ik eruit en hier kon ik een taxi - nou ja voorzover je dit wrak zo zou kunnen noemen - pakken naar Mweya, vijfentwintig kilometer verderop.
Daar was ik mooi op tijd om een boottocht te maken en zo zag ik achtereenvolgens een keur aan beesten. Een heleboel krokodillen van groot naar heel klein. Buffels die gezellig samen met nijlpaarden in het water lagen. Olifanten die onderling ruzie hadden en dus vreselijk aan het toeteren waren en olifanten die gewoon gezellig aan het badderen waren. Prachtig alles tegen een achtergrond van lake Edward met aan de de overkant de mistige blue ridge mountains in Zaire.
Ik zou de enige zijn op het kampeer terrein, dus uiteindelijk ben ik toch maar in het iets duurder hostel gaan zitten. Heel gezellig, lekker eten en voor het eerst in Uganda een fatsoenlijke douche.

Vanmorgen ben ik in een prachtige kloof vol met bos wezen wandelen. Niet veel beesten maar wel heel indrukwekkende natuur met vooral enorme bomen.
Er is hier een schitterend bezoekerscentrum met achtergrond informatie. Dit is de west rift valley, ook wel de Albertine rift valley genaamd. Ze hebben hier een settlement van 250000 jaar geleden gevonden, met stenen bijlen enzovoorts. En de hele uitleg van hoe dat nou zit met die rift valley. Heel interessant allemaal. Morgen ga ik nog een eindje wandelen en dan ga ik door naar Boma bij Fort Portal. Ik heb hier een oude dame ontmoet die daar een weeshuis voor AIDS kinderen heeft en ook een hostel. Dan ga ik de Rwenzori mountains eens bekijken en het Kibali forest.

lake Bunyonyi

2008-04-13T07:21:00.000-07:00

Met een boda boda ging het - na het internetcafe - al snel bergopwaarts. Ik vond dat vreemd, een meer ligt meestal laag, maar we moesten nog een bergrug over. Alles wat je hier zit is terrassen tegen hoge heuvels op. Maatje Ardennen en Vogezen. Met een enkele uitschieter naar echt hoog. Onderweg werd me gevraagd of ik kinderen had en of ik getrouwd was. Mensen vragen zich dan af hoe ik nu erop kan vertrouwen dat Hanneke niet met een andere vent wegloopt. Sinds we niet getrouwd zijn. Het is dan interessant te zien dat voor mijn gevoel een handtekening op papier geen enkele betekenis in deze heeft en dat dat voor hun nieuw is.
Als we over de pas komen ontvouwd zich een adembenemend schouwspel. Een enorm, maar smal meer diep in het dal zoals een fjord met heel veel eilandjes met op de achtergrond de bergen met de veelkleurige terrassen. Naar beneden sturend - altijd met de motor uit, dat scheelt weer dure benzine - komen we algauw bij Kalebas Campsite. Daar word ik hartelijk door Esther ontvangen. Een Ugandese gids, die nu - in het laagseizoen - even niks omhanden heeft en dus nu deze campsite zolang waarneemt. Ze is tegen de dertig en loopt heel erg mank. De oorzaak blijkt malaria 20 jaar geleden te zijn.
Kalebas ligt prachtig aan het meer en er is hier geen Bilharzia, geen krokodillen en geen nijlpaarden. Vanwege weinig vis omdat dit het diepste meer - na lake Tanganyika - is van Afrika met vijfduizend voet diep! Bovendien is het hier fris, het meer ligt tegen de 2000 meter boven zeeniveau. Heerlijk in het zonnetje geniet ik van nota bene een pizza met Amarullo. Dat is een drankje van een Afrikaanse vrucht. Erg lekker. 's Avonds geniet ik van mijn in Kabale gekochte boek. Het vorige had ik uit en heb ik aan Basjir gegeven. Er is een mooi terras en als het 's avonds koud wordt, wordt er een flink vuur ontstoken.
De volgende dag ga ik met Johnson op stap. Hij kent alle lokale voetpaadjes en hij kan heel veel vertellen over de historie. Voor 1930 was hier nog geen blanke gesignaleerd. Alles was jungle. Toen kwam de eerste blanke met een bootje over het meer. De Afrikanen kenden het fenomeen 'boot' niet! Maar dat was gauw verholpen en de eilandjes werden bevolkt. Er is een eilandje wat heel klein is met een boom. Strafeiland. Mensen werden daar voor straf op gezet. Het vaste land is honderd meter verder, maar de mensen konden niet zwemmen. In 1942 kwam er een blanke met het idee landbouw te gaan plegen op terrassen. En sindsdien heeft het fenomeen terrassen een grote vlucht genomen. Als je op een top staat dat zie je terrassen zover het oog reikt. Het is een pracht.
's Middags pak ik met Johnson de prauw naar deoverkant en dan lopen we daarvan daan weer terug. Het doet me hier een daar erg aan Nieuw Guinea denken. Een uitgebreid netwerk van slechts wandelpaadjes. Geuren van houtvuurtjes. ZE hebben hier alleen veel meer variatie in wat ze verbouwen. Bananen is de hoofdmoot. Maar daartussenin staat koffie. Dan hebben ze nog erwtjes en boontjes. Ze hebben kool, witte- en rode zoete aardappel en de Ierse aardappel, wat gewoon ons bintje blijkt te zijn. Daarnaast hebben ze nog suikerriet. Een hectare grond kan je kopen voor duizend euro. Je kan er ook een huis op bouwen, ze doen hier niet aan bestemmingsplannen.
Vandaag ben ik met Johnson naar de plek gelopen waar een rivier het meer instroomt. Dat is aan de Rwandese kant. Een wandeling van zes uur. Het is heel grappig hoe Johnson gesprekken aanknoopt met voorbijgangers of met mensen op hun erf. Je kijkt elkaar niet aan, dat kan ook vaak niet en dan begin je een gesprek wat gepaard gaat met een hoop secundaire geluiden, hummend tot schreeuwend, daarmee al of niet goedkeuring kenbaar makend. Die geluiden worden een poos heen en weer geechood om duidelijk te maken dat men het met elkaar eens is. Naarmate de afstand groter wordt moet met stemverheffing worden doorgesproken, totdat contact wegvalt. Uiteraard is iedereen bekend en desgevraagd ergens familie.
Als ik iets van interesse zie of noem neemt hij me zo mogelijk mee om het van dichtbij te zien en te proeven, daarbij natuurlijk ook kennis makend met de bijbehorende mensen. Het is fantastisch wat ik hier beleef. Heel anders dan lake Mburo, maar minstens zo enerverend.
Vanmiddag zijn we met zijn prauw naar een schitterend eiland geweest waar een Canadees eigenaar is. Hij heeft het van een missionaris overgenomen en het gelaten zoals het was. Dus alle bomen staan er nog. Hij heeft hier en daar tenten geplaatst zodat hij gasten kan ontvangen. Er is bijvoorbeeld ook een avontuurlijk touw hoog in een boom vastgemaakt. Je kan dan op een steiger in het bos gaan staan en aan dat touw slingeren. De andere kant van de zwier is dan boven water waar je dient los te laten. Een prachtige tocht met een heel ander perspectief dan van bovenaf.
Morgen ga ik met de boda boda om 06:00 uur we zodat ik de postbus van 07:00 uur kan pakken. Daar stap ik dan in Mbarara uit en dan pak ik een bus richting Kasese. Halverwege stap ik dan bij een of andere handelspost uit om dan op de een of andere manier naar Mweya te gaan. Daar zullen ze een tent voor me regelen die ik dan nog zelf moet opzetten - of niet natuurlijk, maar het is in elk geval niet een luxe tent.

Onderweg naar lake Mburo

2008-04-11T04:33:00.000-07:00

Dinsdagmorgen ga ik dan eindelijk onderweg. Net als ik naar buitenloop gaat het regenen. Gelukkig duurt het niet lang. Vervolgens komen we met de Matatu (taxi busje) in de file. Genoeg reden om me druk te maken dat ik te laat zal komen voor de bus, die een keer per dag gaat.
Uiteindelijk haal ik het natuurlijk op mijn sloffen.
Ik zit helemaal voorin en ik kan dus maximaal genieten. Waar eenieder in Kampala heel voorzichtig te werk gaat in het verkeer, daar geeft de bus gewoon gas en drukt op de toeter. Wedden dat ie vrij baan heeft...
De busrit is een must see to believe ervaring met een hoog spanning gehalte. Zo haalt de bus vaak in. De inhaal manoeuvre is tergend langzaam, de weg is niet meer dan een Frans landweggetje. Naast het asfalt heb je een stukje meer of minder berm en dan vaak niks meer. Als dan de bus een vrachtwagen inhaalt, die moet uitwijken voor een fietser, gebeurt het herhaaldelijk dat we door de berm stuiteren met een tachtig kilometer per uur. Dit alles natuurlijk terwijl de buschauffeur net geinteresseerd de inhoud van zijn neus inspecteert of net terwijl hij een belangrijk bericht aan zijn vriendin aan het SMSsen is. En dat allemaal voor vier euro! In Disneyland zouden ze je voor zo n bijna doodervaring het honderdvoudige vragen.
En daarmee is het nog niet klaar, want tegelijkertijd is het ook net als of je midden in een aflevering van National Geographic rondloopt. Prachtig allemaal.

Via de evenaar gaan we naar Masaka en dan richting Mbarara. Een veertig km voor Mbarara stoppen we in een gat dat Sanga heet. Daar stap ik eruit. Meteen staat er al een motorrijder klaar om me verder te brengen en achterop de motor is met dit weer wel super. Over een onverharde weg is het nog eens dertig kilometer naar lake Mburo. Maar het duurt toch niet lang of daar loopt potverkoffiebonen al de eerste Zebra. Die heb ik nog nooit een gezien. Even later volgt een poort en daar moet ik betalen en dan zijn we echt in het park. Het is evengoed nog tien km voordat we op de camping zijn. Ik krijg een lief huisje wat ze hier banda noemen. Het is een camping maar je kan ook een huisje met twee twijfelaars huren. Een tent kost per nacht 10.000 sh, een banda kost 15.000 sh, dus voor de kosten hoef je het niet te laten. Het is inmiddels wel zowat twee uur dus tijd voor de lunch. Ik mag nergens alleen naar toe vanwege het gevaar in een wildpark. Basjir profileert zich als mijn persoonlijke begeleider deze dagen en hij rijdt me voor een luttel bedrag op en neer naar het restaurant, wat zich aan de oever van het meer bevindt. Toch weer vijf km verderop. Prachtig gelegen aan dit idyllische meer is het restaurant niet meer dan een rietoverdekt terras. Maar het eten smaakt er extra lekker door. Ze hebben een fantastisch spijskaart, maar ze hebben voor het ontbijt alleen ei en variaties daarop en voor de lunch en diner hebben ze alleen ouwe taaie maar wel goed geroosterde koe, patat en een tomaat ofzo erbij. Maakt niet uit, is alleen maar lachuh en het is evenzogoed op zo n afgelegen plek een onvoorstelbare luxe. Naast de onvermijdelijke variatie aan vogeltjes - op jacht naar etensresten - dient zich ook een aapje aan op zoek naar eten, schattig!
Na de lunch neemt Basjir me mee op een toer door een stukje van het park. Ik zie een onvoorstelbare rijkdom aan beesten en natuur. Zebra s, Antilopen, Wrattenzwijnen, Apen, teveel om op te noemen. Basjir wijst me ook nog op twee dode zebra s. Interessant om van dichtbij te bekijken. Helemaal leeggegeten, maar de huid is nog practisch intact. Levert ook geen stank op...
Basjir verzorgt ook de koude en de warme douche. Dat is een oliedrum volgooien met water en er dan al of niet een vuurtje onder stoken. Deze keer is hij te enthousiast geweest. Het is gloeiend heet water geworden en de koude kant is leeg. Met een teil koud water om bij te mengen kom ik via mandien toch nog aan mijn trekken. Een heerlijke avond met olielamp, pijp en boek sluiten een fantastische dag af en als ik evenlater mijn tanden poets sla ik steil achterover van alle sterren die ik zie. Hoewel stil en rustig in vergelijking met Kampala is het toch een continue geroezemoes rondom van alle dieren die zich vrijelijk overal bewegen.

Woensdag wandel ik met Jameson weg om half zeven s morgens. We gaan vier uur wandelen door het park en hij wijst me een keur aan beesten aan. Het is een prachtig gebied met steil uit de vlakte verrijzende heuvels en mooie bijbehorende vergezichten. We zien heel veel Impala s die in Uganda alleen maar hier schijnt voor te komen en we zijn ook bofferds dat we de schuwe Bongo een paar keer te zien krijgen. In de CAR was dat een hoger geprezen trofee dan een olifant. Jameson brengt me om half elf bij het restaurant waar ik me kan gaan vergapen aan de mogelijke variaties op een ei. Ik was erg nieuwsgierig wat PANCHED EGG wel niet zou zijn. Het bleek alleen maar een platgeslagen ei te zijn.
Na de lunch ben ik voor de siesta naar huis gereden door Basjir en net toen we thuiskwamen begon het verschrikkelijk te regenen. Die middag zou ik met Basjir een lange tocht met de motor en te voet naar een bos maken. Net toen we dat zouden doen werd het mooi weer en dat was wel heel fijn. Als het regent wordt het hier echt wel fris. Basjir moest na de vierde klas middelbare school ophouden wegens gebrek aan geld. Hij werkt hier nu een jaar en kan je alles vertellen over beesten en planten. Zijn Engels is ook prima, een heel intelligente jongen. Bovendien is hij de oudste en zijn pa doet het niet meer zo goed, dus hij springt bij in de scholing van zijn jongere zusjes en broertjes. Benevens het levensonderhoud. Je zou denken, handige babbel tegen rijke toerist, maar hij komt er niet mee. Het is dat ik vraag en doorvraag dat ie me uiteindelijk vertelt hoe de vork in de steel zit.
Na dit uitje dropt Basjir me weer bij het restaurant voor het diner. Ik kan eindeloos voor me uitkijken hier. Er valt natuurlijk ook genoeg te zien, maar normaal zou ik zonder boek ongedurig worden en nu merk ik dat na een eerste periode van onrust er wel een rust voor in de plaats komt waar ik misschien nog iets van leren kan. Al dat gehaast heb ik eigenlijk nog nooit van mij af kunnen zetten. Om stil te zitten zonder iets te doen is misschien ook wel een beetje eng. Kon wel eens confronterend zijn.

Donderdag ochtend ben ik weer vroeg op weg met Jameson. Naar het moeras gaan we deze keer. Hoewel we ze van alle kanten horen zien we geen enkel Nijlpaard. De natuur is evengoed prachtig en het is leuk om helemaal los van wat voor pad dan ook door de natuur te banjeren. We zien onder andere twee torren die met vereende krachten, de een duwend en de ander trekkend, een keutel voortbewogen. Ook heb ik nu een dwarsdoorsnee gezien van een termietheuvel. Allemaal kamertjes en hokje. Dat spul ontstaat doordat een termiet iets eet en het weer uitschijt. Dat eet een andere termiet dan weer op enzovoorts. Net zolang totdat het stevig cement is. Het resulterende bouwsel is van een complexiteit, daar is Manhattan kinderspel bij. Ongelooflijk.
Ik heb ook een Hyena gezien. Die wonen in de gaten die miereneteres maken van de termietbulten. Ze staan soms wel vier meter boven de grond, maar dan zit het vaak ook vier meter onder de grond.
Na de lunch en na de siesta, die weer rijkelijk overspoeld is door hemelwater, is het om vier uur s middags tijd voor een boottochtje over het meer. Twee krokodillen , een aantal Nijlpaarden en heel veel Visarenden verder , inclusief bijbehorende visdemo s, ben ik onder de indruk van dit park en hun parkwachters. Ze weten haast op elke vraag wel antwoord en ze tonen een grote liefde voor hun werk.

Ik vond het heel bijzonder om op een camping te zijn waar de antilopen, bavianen, wrattenzwijnen enzovoorts ook gewoon maar zo rondlopen. Deed me een beetje denken aan het paradijs....

Vandaag ben ik weer op weg gegaan. Voelde weer een klein beetje auw. Maar ook wel weer goed zo. Basjir bracht me na een proteine rijk ontbijt weg naar Sanga. Ik wilde de postbus hebben die om twaalf uur zou langskomen, dus ik was er om elf uur. Stond er net toevallig een Rwandese bus, ook zo n grote, die ook die kant opging. Dus dat was vet boffen. Het stuur zat aan de verkeerde kant en ik bofte enorm, omdat ik helemaal vooraan naast de bestuurder mocht zitten. Prachtige uitzichten en idem verhalen als eerder.
Ik zit nu in Kabale aan lake Bunyonye en hiervoor moesten we heel veel haarspelden door om over de bergen te geraken. De bergen zijn hier volledig overdekt door terrassen. Een bijzonder gezicht.

Terug naar Kajjansi op 13500 ft

2008-04-01T00:28:00.000-07:00

Kayonza

2008-04-01T00:22:00.000-07:00

Op weg naar Kayonza

2008-04-01T00:14:00.000-07:00

Ochtendgloren op Kajjansi Airfield

2008-04-01T00:03:00.000-07:00

Theeplantages

2008-03-31T23:58:00.000-07:00

Vulkaanmeertjes

2008-03-31T23:53:00.000-07:00

Met geld smijten

2008-03-31T05:05:00.000-07:00

Zaterdag 29 maart heb ik met geld gesmeten zoals ik dat nog nimmer in mijn leven heb gedaan en ik verwacht ook niet dat ik het ooit weer zal doen ...
Er zijn hier te lande diverse theeplantages die hun thee naar Kampala brengen in de hoop dat ze daar geld voor krijgen. Ze hebben ook veel cash nodig om hun vele werknemers te betalen. Dus zo nu en dan – elke twee weken – is het pay day.
Sommige theeplantages brengen de thee weg en op de terugweg nemen ze het verdiende geld weer mee. Klinkt logisch maar blijkt niet altijd even practisch. Dus hebben een stuk of tien theeplantages gekozen het geld via de lucht te vervoeren. De meeste theeplantages hebben ook een mooie landingsbaan.
Dus werd het geld ingevlogen met als gevolg de eerder beschreven overval resulterend in de brown trouser award voor Jeremy. Sindsdien wordt het geld afgeworopen.

En deze zaterdag mocht ik mee. Eerst naar Entebbe om het geld op te pikken. Een tiental grote rechthoekige geel plastic tassen. Dat was in de CAR wel anders, waar ik gedurende een week elke avond geheimzinnige mensen op bezoek kreeg met vuilniszakken vol geld.
Vanaf Entebbe vlogen we via Mbarara naar Ankole waar de originele brown trouser award werd bemachtigd en waar we nu dus de eerste zak afwerpen. Emma stuurt terwijl ik mijn stoel helemaal achteruit schuif, mijn bril afzet, het raam open, de zak op in de raamopening balanceer totdat we er bijna zijn. Dan hang ik de zak buitenboord en Emma telt af: 3, 2, 1, go. En dan laat ik los. Zo half buitenboord hangend kan ik goed achteruit zien hoe het afloopt.
Het gaat steeds goed, maar op eerdere vluchten heeft Emma twee keer een zak geld door een dak heen gegooid. Het resulteert in een schitterende puzzeltocht vlak langs de Rwenzori mountain die met zijn sneeuwen hoofd het in de wolken koud staat te hebben. Met al het vocht hier kan je de top maar zelden zien.
Overal zie je in dit land huizen staan. Emma maakt zich er zorgen over. Een paar jaar geleden waren er acht miljoen inwoners, nu zijn het er al dertig miljoen. Straks is er geen plek en geen eten meer voor al die mensen.
De theeplantages zien er sprookjesachtig uit van boven. Het is een heel dicht en laag struikgewas. Het hele jaar door plukken de arbeiders de jonge groene blaadjes aan de bovenkant. Die worden dan in een lokale fabriek kunstmatig gedroogd en dan heb je thee. Het is lekkere thee, maar het schijnt geen topthee te zijn.
Je ziet dus van boven een massieve lichtgroene kleur doorsneden met zwarte lijnen, de paadjes. Het leuke daarvan is dat de mensen die de paadjes maken nog nimmer in Amerika zijn geweest. Niks geometrisch verantwoorde rechthoeken en vierkanten dus, maar gewoon willekeurige lijnen. Soms levert dat een schitterend design op.
We komen ook weer over fantastische formaties van vulkanische meertjes. Sprookjesachtig is het woord.
Op de terugweg volgen we de spoorweg. Of althans hetgeen daarvan over is. Het is de spoorlijn van Kasesi naar Kampala. Vanaf Kampala loopt de spoorlijn door naar Mombasa in Tanzania. Alleen dat eerste stuk is smalspoor dus dat is qua materieel niet uitwisselbaar. Bovendien bleken de treinen op dat smalspoor nog meer dan gewoonlijk om te vallen. Vandaar het ontijdig einde. Tussen Kampala en Mombasa is nog wel incidenteel goederenvervoer.

Zondag 30 maart was er een enorme partij van vijftien mensen die naar de gorilla’s ging. Ze waren zojuist op Entebbe geland. Ze “deden” Afrika per privé jet!! In drie vliegtuigen werden de mensen vervoerd, terwijl ik alle bagage in een vierde vliegtuig meenam.
Nu het regenseizoen toch echt is aangebroken hebben we – naast regen – ook prachtig helder weer. In plaats van de heiige wolkenloosheid van het droge seizoen. En dat levert schitterende vergezichten op.

Zo nu en dan mag ik ook (vlieg)les geven en Didier uit Zaïre is zelfs “mijn” student. Didier is net als eerdergenoemde Patrick iemand met een sponsor. Maar Didier is al wat ouder. Hij heeft in Kinshasha een gezin en hij is vliegtuigmonteur, dus een heleboel dingen weet hij al. Didier heeft een realistisch plan, want hij weet dat wij niet verder dan sportvlieger opleiden, maar hij kent in Zaïre een NGO waar hij voor kan vliegen en een NGO is per definitie niet commercieel, dus kan je daar als sportvlieger legaal voor vliegen.
Ik vind het ontzettend leuk om weer echt ouderwets les te geven.

Pasen

2008-03-25T23:54:00.000-07:00

Zondag 23 maart, Pasen. Howard gaat naar de kerk en ik heb gevraagd of ik meekan? Natuurlijk kan ik mee, graag zelfs. Dan voelt ie zich iets minder een stukje peper in een zoutpot – eigenlijk natuurlijk omgekeerd, maar ja. Howard is al grootvader van vier kleinkinderen, maar hij heeft hier een vriendinnetje van twintig opgeduikeld. Het lijkt mij erg vermoeiend, maar ieder het zijne. Om acht uur zullen we vertrekken. We pikken dan eerst Maggie op. Zij is de ex-vriendin van Jim. Het is haar kerk waar we op bezoek zullen gaan.
Om acht uur loopt Howard al vijf minuten te ijsberen, maar zijn vriendin Jackie is zich nog aan het optutten. Howard is iemand van de klok. Dat botst hier in Afrika nog wel eens.
Even later zitten we dan toch in de auto en scheuren we richting Maggie. Het scheuren moet je hier relatief zien, want als je hier veertig rijdt lijkt het al enorm hard omdat je de hele tijd overstekende mensen, spelende kinderen, leggende kippen, enzovoorts moet ontwijken.
Maggie is nog niet zo makkelijk te vinden, maar uiteindelijk zijn we dan toch gearriveerd. Enigszins achter onze adem, want we zijn toch wel wat laat, stormen we het huis van Maggie binnen. Eigenlijk hadden we verwacht dat ze klaar zou staan, maar nee.
En daar is Maggie dan. Of we een kopje thee wensen? Howard en ik hebben alles achter de kiezen, maar Jackie heeft nog niks gehad dus: graag! Ze krijgt er nog een boterham bij ook. Howard probeert zich er intussen bij neer te leggen.
Maggie is een bijzonder mens. Beide ouders waren overleden tegen de tijd dat zij tien was. Gelukkig was er een oom die zich over de kinderen ontfermde. Ze heeft in de luchtmacht gewerkt. Daardoor heeft ze Rusland en Israel (waar ook cursussen in Russische MIG technologie worden gegeven) leren kennen en waarderen. Ze heeft HBO electrotechniek gedaan en ze doet nu universiteit datacommunicatie. Ze heeft het voor elkaar gekregen om verkeersleider op de verkeerstoren van Entebbe te worden (90 gegadigden voor 5 plaatsen). En ze heeft in haar achtertuin 550 kippen lopen waarmee ze eieren wil produceren. Hier doen dertig eieren 5000 shilling en dat is al heel erg de moeite waard, maar in Juba (zuid Sudan) doen dezelfde eieren 20.000 shilling. Dit intrigeert haar zo, dat ze daar vast ook wel weer een oplossing voor vindt.
Afijn, ze is dus altijd bezig maar – zoals je ziet – nooit gehaast. Het heeft namelijk geregend en dan begint de kerk nooit op tijd. Dat was natuurlijk wel een stukje informatie dat wij mistten.
Eindelijk is iedereen dan gereed voor vertrek. Het is droog nu maar iedereen spoed zich in paasbest naar de kerk, dus Howard moet zorgvuldig sturen, want met zo’n grote vierwielaangedreven auto door een modderplas rijden levert een hoop vieze kleren en boze gezichten op.
De kerk blijkt prachtig op de top van een heuvel gelegen, maar de weg ernaartoe is – net als de rest van de wereld – nat en modderig. Er staan een aantal motorfietsen te klunzen en Howard merkt wrevelig op dat ze daar in de weg staan. Het valt me zowiezo op dat westerlingen hier vaak en snel oordelen over de gekleurde medemens. Dat vind ik wel eens vervelend en ik zeg er ook wel eens wat van, maar ja.
Als de motoren eindelijk weg zijn neemt de auto voor ons – een gewone auto – een aanloop en haalt het net. Dan begint Howard vol vertrouwen en zonder aanloop en ja hoor: halverwege staan we stil. Maar met de rem erop schuift het hele zooitje weer achteruit, totdat het – vlak bij de rand – tot stilstand komt. Aan beide zijden is een steile helling! We zijn allemaal wat beduusd en Howard wil dat we eruit gaan. Als ik ernaast sta realiseer ik me ineens dat dit zo’n auto is waar je aan de buitenkant in de voorwielen iets moet verdraaien voordat de vierwiel aandrijving werkt. Dat scheelt wel maar het resulteert niet in succes. Gelukkig zijn er een aantal jongens die wel willen duwen en dan staan we gauw boven.
Zoals gezegd staat de kerk op de top en dat resulteert in een schitterend uitzicht naar alle kanten. Het is een mooi gebouw met een idem interieur: prachtig witte glanzende vloertegels. Een heel verschil met andere kerken die we in Nieuw Guinea en Centraal Afrika zagen. Ik zal dat jongetje nooit vergeten wat opstond in de kerk, zijn broekje liet zakken en een plasje deed!
Niet aldus hier. Gepolijst en modern. En daar kwam ik aan met een laag rode modder onder mijn schoenen...
Ken je Asterix en Obelix in Helvetia? Asterix en Obelix hebben in het meer van Geneve gesparteld en komen in een herberg. De propere Zwitser loopt met een zwabber achter hen aan. Evenzo ging dat hier. De man bij de deur – die iedereen de hand schudde bij binnenkomst – liep met een zwabber achter mij aan. Evenlater moesten we een eindje lopen: hup daar was de zwabber weer. En alles uiteraard heupwiegend, want er was veel muziek en Afrikanen kunnen dan niet – zoals wij – stilzitten.
De preek was buitengewoon, maar ik zal jullie daar verder niet mee lastig vallen. Na de preek hebben wij wijselijk een andere weg naar huis gekozen. Nu regende het weer pijpestelen en dat is de rest van de dag zo gebleven. Overal langs de weg zie je diepe geulen en nu snap ik dat dat geen overdreven luxe is. Met zoveel regen ontstaan daar adhoc brullende bergbeken. En schoon is de stad weer!
Intussen besloten wij dat we ons paasmaal bij de Chinees zouden genieten en zo zaten we dan om een uur of twaalf bij de Chinees. Links en rechts van ons stonden pannetjes en emmertjes om het water van het lekke dak in op te vangen. En dan is het interessant wat de voortschrijdende techniek voor effect heeft op de sociale interactie hier. Je ziet dan drie mensen – ja Howard ook, die heeft zich ook al ernstig aangepast op dit vlak – om de tafel zitten, terwijl ze ingespannen naar hun kruis turen. Het ziet er erg ongewoon en lachwekkend uit, maar ze zijn dan dus aan het SMSsen. Kennelijk is het onbeleefd om dat boven tafel te doen. Er zijn maar weinig mensen die een goed gesprek niet onderbreken als de telefoon rinkelt. Het is de omgekeerde wereld.
Overigens trof ik laatst een man die herstellende was van iets wat op een dwarslaesie leek. Hij was vanaf zijn nek verlamd. Hij had in het meer gezwommen en daar had hij Bilharzia opgelopen. Die had eitjes in de zenuwbaan in zijn nek gelegd en toen die waren uitgekomen was die zenuwbaan zo in de verdrukking gekomen dat hij verlamd raakte. Dat is toch wel even schrikken. Los daarvan: het meer ziet eruit alsof het de zee is, maar het is natuurlijk zoet water, dus het zit er tjokvol met krokodillen en nijlpaarden. Dus het is misschien zowiezo niet zo’n goed idee om er te zwemmen.
Overigens: deze man zwemt vaak in het meer en heeft ook al vaak Bilharzia gehad. Meestal komt het in een onschuldiger vorm en het is – mits goed gediagnostiseerd – goed te behandelen. Hij liep nu ook alweer gewoon rond.

Maar er zitten nijlpaarden, krokodillen en bilharzia, dus toch maar niet gaan zwemmen.

2008-03-22T03:57:00.000-07:00

Het water ziet er heel aantrekkelijk uit

2008-03-22T03:55:00.000-07:00

Vissersdorpjes ingeklemd tussen de klif en Lake Albert

2008-03-22T03:51:00.000-07:00

Tussen Kaiso en Masika

2008-03-22T03:46:00.000-07:00

De klif is 600 meter hoog en markeert de Rift valley.

En van de andere kant

2008-03-22T03:39:00.000-07:00

Olifanten in Queen Elizabeth national park

2008-03-22T03:36:00.000-07:00

Buffels

2008-03-22T03:29:00.000-07:00

heuvels in de buurt van Kayonzo

2008-03-22T03:26:00.000-07:00

de lucht in

2008-03-22T03:23:00.000-07:00

en daar gaat ie weer

2008-03-22T03:21:00.000-07:00

Hij heeft inderdaad een ander kleurtje dan die ander

2008-03-22T03:16:00.000-07:00

MAF Caravan

2008-03-22T03:02:00.000-07:00

Ben on top of the world

2008-03-21T07:10:00.000-07:00

Nou ja, on top of Bulago island. Tim is gamewarden en pakt illegale vissers soms hun boot af. Daar kan je dan een mooie boekenkast van maken of een momument op de top van je eigen eiland!

Op de achtergrond zie je de landingsbaan.

Eindelijk vliegen ...

2008-03-21T07:05:00.000-07:00

Woensdag 19 maart was mijn laatste vlucht met de baas en meteen erna kon ik met een Nederlandse man weg. Hij is de baas van de KLM vlucht van Schiphol naar Entebbe en hij heet Ben. Ze blijven dan één of twee dagen over voordat ze weer teruggaan. Dus dan ga je leuke dingen doen.
We zijn naar het idyllische eilandje van Tim, Bulago, gegaan. Op de heenweg zagen we vlak boven het water bruine pluimen. Boven land zou je zeggen dat het opwaaiend stof is, maar boven water kan dat niet. We zagen het van een behoorlijke afstand en het was dus echt wel groot. Later bleken het enorme wolken muggen te zijn.
We zijn over het eiland gewandeld en het was erg leuk om het zo eens van deze kant te bekijken. In Nederland ben ik wel eens jaloers op dit deel van het verkeersvliegersvak: je ziet de wereld. En nu sta ik aan de andere kant en beleef ik hoe een verkeersvlieger geniet van het zien van een deel van de wereld.
Na Ben kwam Sarah. Zij is bezig met rechtuit en horizontaal vliegen, bochten leren en zo meer. Dus we hebben het er eens over gehad en het bleek dat zij niet wist dat je krachten met vectoren kan uitbeelden. Dus ik stelde haar gerust dat ze dat dan wel op school zou krijgen. Ze is iets van zestien jaar. Toen vertelde ze dat ze de middelbare school al af heeft. Daar stond ik wel even van te kijken, maar goed: dat stuk is snel genoeg bijgespijkert.
Donderdag 20 maart zou ik naar Bugungu. Voor de eerste keer alleen. Ik heb er bijna niet van geslapen. Ik was zo opgewonden! Maar je kent de mop wel van die man die naar Bugungu ging? Hij ging niet! De passagier heen kwam niet opdagen en na enig belwerk bleek hij al in Bugungu te zijn! Nog even verder bellen leverde ook geen retour passagiers meer op. Je kan je voorstellen dat ik behoorlijk teleurgesteld was.
Gelukkig kon ik ’s middags nog met David en Patrick vliegen. David is Engels en heeft in Engeland sociologie gestudeerd. Hij is met een ontwikkelingsproject in Uganda terecht gekomen en daar heeft hij een lieftallige Ugandese ontmoet en daar is hij mee getrouwd. Na enige tijd in Engeland te hebben gewoond zijn ze weer terug. Zij is universitair op meerdere vakgebieden geschoold en ze heeft hier een goede baan aangeboden gekregen. Hij komt dus zonder baan mee en heeft nu dus tijd om te leren vliegen. Wel grappig in dubbel opzicht een lange neus trekken naar het rollenpatroon. Een blanke man die een zwarte vrouw volgt vanwege haar carriere. Fantastisch!
Hij zit ook in de rechtuit en bochtenfase, maar Patrick – degeen die het in Amerika gaat (af)maken, zoals ik eerder al eens heb verteld – is in de fase van het leren landen. En dat is wel spannend, want het gaat niet zo best en toch moet ik het niet te vroeg overnemen omdat de fout dan nog niet evident is. Een heel boeiend proces, maar voor Patrick is het op dit moment vooral frustrerend.
Vrijdag 21 maart mocht ik op en neer naar Kayonza. En ken je de mop van de man die naar Kayonza ging? Hem werd op het laatste moment gevraagd om ook even bij Mweya langs te gaan!!
Alles was klaar, mijn klanten arriveerden en het waren een oude heer en idem dame. We schudden handen en zij vroegen waar ik vandaan was. De heer bleek ook Nederlands te zijn. In 1942 uit Nederland gevlucht. Hij heette Salomo. In 1945 in Mexico gearriveerd. En daar was hij diamantair geworden. En hij had het goed gedaan. Ze gingen nu de gorilla’s in Bwindi bekijken. Daarvoor moet je naast de gewone kosten van $300 per nacht per persoon ook een toegangskaartje van $1000 per persoon betalen. Er komen hier heel rijke toeristen.
We hadden een heerlijke vlucht en met wind mee duurde het een uur en vijf-en-vijftig minuten.
Daarna kon ik van zuid naar noord het Queen Elizabeth park overvliegen en het was gewoon geweldig. Ik hoop dat de foto’s die ik ervan geschoten heb zijn gelukt. Kuddes olifanten. Trompetters in de lucht bij het zien van zo’n vreemde vogel. Kuddes buffels en honderden nijlpaarden in het meer. In eerste instantie dacht ik dat het aanspoelend wrakhout was. Maar op een goed moment geloofde ik dat niet meer en ging ik het van dichtbij bekijken. Nijlpaarden zover het oog rijkt. Ongelooflijk.
Mweya laat zich makkelijk vinden. Ik had de GPS niet eens aangezet.Even later maakte ik kennis met een Engelsman en zijn in Denemarken woonachtige zoon van 12. Ze waren hier op bezoek bij allerlei scholen en weeshuizen. Om daar uiteindelijk geld aan te doneren. In de jaren zeventig was er veel straatjeugd en bijbehorende ellende. Het was zowiezo een akelige tijd met Idi Amin. Een soldaat had een groepje bijzondere ellendige jongeren gezien en had gedacht ze uit hun lijden te verlossen door er een handgranaat tussen te gooien. Eén jongen had het overleefd. Hij was liefdevol opgevoed door een Engelse voorganger. Uiteindelijk mocht hij ook in Engeland naar school en haalde hij een graad aan de universiteit van Oxford. Nu spant hij zich in om weeskinderen een kans te geven. Bij toeval was de man die ik nu in het vliegtuig had deze bevlogen man tegengekomen en hij was aangestoken door zijn enthousiasme. Hij is reder en kent veel mensen met teveel geld, zoals hij het zelf benoemde.
Vanaf Mweya loopt een rivier landinwaarts en die zijn we een eindweegs afgevlogen. Hier was het helemaal prachtig met buffels en olifanten. Een prachtig beeld van een olifant zwemmend over de rivier met alleen zijn grote hoofd boven water staat op mijn netvlies gegrift.

De MAF vliegt ook vanaf Kajjansi

2008-03-21T06:55:00.000-07:00

Sterker : Kajjansi is eigendom van de MAF.

MAF staat voor Missionary Aviation Fellowship.

Ankola, Jeremy en de plaats van het drama ...

2008-03-21T06:50:00.000-07:00

Wonderlijke rots bij Soroti

2008-03-21T06:48:00.000-07:00

Howard Davenport met Orange cat en Kapa Bahati

2008-03-21T06:44:00.000-07:00

Dat laatste betekent gelukskat in het Luganda (kapa) en Swahili (bahati)

.. kan je ook heel goed de propeller van een vliegtuig nadoen!

2008-03-21T06:42:00.000-07:00

Met die bloemen in een rietje ...

2008-03-21T06:40:00.000-07:00

Prachtige bloemen aan bomen.

2008-03-19T23:54:00.000-07:00

Behuizing van de leerling vliegers op Soroti

2008-03-19T23:48:00.000-07:00

Op Soroti: de helicopter met de hot start.

2008-03-19T23:34:00.000-07:00

Prachtige zonsopgang op de dag van het examen voor vlieginstructeur.

2008-03-19T23:31:00.000-07:00

Checkvlucht naar het Zuid-Westen

2008-03-18T07:06:00.001-07:00

Dinsdag 18 maart ben ik ’s morgens vroeg met Howard naar het vliegveld gereden. Het was donker en het regende behoorlijk. Ik vind het in het donker altijd al griezelig op de weg, maar als het regent zie je nog minder. De weg tussen Kampala en Entebbe schijnt de twijfelachtige eer te hebben de meeste verkeersdoden te realiseren in Uganda. De Amerikaanse Ambassade raadt iedereen ten stelligste af zich op deze weg te begeven. En wij moeten hem elke dag berijden om op het werk te arriveren. Nou ja. Pole, pole dan maar.

Om 08:45 uur ben ik uiteindelijk met Jeremy aan een volgende checkvlucht begonnen. En ik verknalde het meteen in het begin al door zonder te kijken de baan op te rollen en door zonder flaps te selecteren te willen vertrekken. Pffffffffffffff, wat voelde ik me rot. Je kent dat gevoel wel: “dan zal de rest ook wel mis gaan”.
We gingen op weg naar Kayonza (00 52 S 029 38 E) – een thee plantage - en halverwege kom je dan Mbarara (00 33 S 030 36 E) tegen. Mbarara laat zich goed als alternatief gebruiken als je in deze sector de mist in gaat, dus daar hebben we een touch and go gemaakt. Overigens interessant om hier zonder GPS te vliegen. In eerste instantie denk je dat dat niet kan, maar het valt enorm mee.
Na Mbarara kom je een paar flinke heuvels tegen, die in slecht weer best een probleem kunnen opleveren. Het zijn prachtige heuvels, hier en daar best steil en geschoren als een golfbaan. Althans zo ziet het eruit. Hier en daar hutjes en zo nu en dan akkertjes. En dan – zo vlak langs zo’n steile helling scherend - ineens een kudde koeien. Alsof je door de Alpen vliegt: prachtig.
Al die tijd regent het en levert het dus een realistische oefening op.
Ik ben inmiddels de problemen van de start een beetje vergeten gelukkig. Echter op Mbarara heb ik een slechte landing gemaakt omdat ik door de regen niks zag. Kayonza is met een beetje helling veel lastiger. Bovendien moet je – nadat je laag over de strip bent gegaan om te kijken of er geen beesten zijn – naar links uitwijken, waarna je met een lange rechterbocht weer voor de landingsbaan komt. Omdat ik links zit heb ik daarmee minder goed zicht op de baan en dat is lastig. Maar als we een rechterbocht zouden maken komen we in Zaïre en dat levert ook conflicten op.
De baan is enigszins versprongen. Hij begint rechts en dan is er halverwege een sprong naar links. Omdat je in de landing ver weg kijkt richt je je op “het midden van de baan verweg” wat aan de linkerkant is van het stuk baan waar je eigenlijk op landt. Het resulteert in een prachtige glijpartij naar links, omdat het nat is en omdat de baan naar links helt om het water af te voeren. Jeremy vertelt dat alle gekraakte vliegtuigen links in de thee zijn geëindigd.
Dus we doen het nogmaals en deze keer gaat het al veel beter. Jeremy vindt het goed zo, maar ik wil het graag nog een keer doen. Ik vertel hem dat ik nogal zenuwachtig raak van examenachtige vluchten en dat ik pas een leermoment ervaar als ik de rust daarvoor voel. De tweede keer ging dermate goed, dat ik dat moment graag wil consolideren en zo gezegd, zo gedaan. Een prima landing is het resultaat.
Dan gaan we door naar Ishasha (0037 S 029 39 N). Dat is dus vlak bij, maar bij slecht weer veel eerder bereikbaar dan Kayonza. Ishasha ligt in het zuiden van het prachtige Queen Elizabeth park aan Lake Edward. Dit is een lastig vindbaar gras-tussen-het-gras-baantje, maar ik had hem toch zo gevonden. Een beesten-weg-laag-eroverheen vlucht en rond en landen maar. Dit baantje is erg smal en de begrenzing wordt aangegeven door inmiddels practisch onzichtbare keien. Jeremy werd dus enigszins zenuwachtig toen we weer iets naar links driftten, maar het ging allemaal verder goed en verder ging het weer. Deze keer naar Mweya (00 12 S 029 54 E). Mweya ligt aan de noordelijke zijde van het park en is een kwartiertje vliegen. In die tijd hebben we vijf kuddes buffels gezien en drie kuddes olifanten. Eeeeecht heel erg vet!! Mweya ligt aan de voet van de vijf kilometer hoge Rwenzori mountains en dat levert - samen met het meer - een prachtig plaatje op.
Onnodig te vertellen dat we ook hier weer een lage verkenningsvlucht maakten voordat we gingen landen. Er was één wrattenzwijn, maar verder viel het wel mee. Vlak voor de drempel staat er een allemachtig hoge boom griezelig met zijn takken naar je vleugels te reiken. Om de één of d’andre reden willen ze hem niet omhakken. Nou ja.
Hiervandaan gingen we naar Ankole (00 24 S 030 06 E). Dit ligt op een theeplantage midden in de heuvels. Op weg ernaartoe zie je allemaal kleine ronde meertjes: vulkaankraters vol met water, prachtig om te zien. Het park is de vlakte van de eigenlijke Rift valley. De heuvels horen niet meer tot het park en zijn dan ook tot op de laatste millimeter gebruikt als landbouwgrond. Veel bananen zie je hier. Het ziet er – samen met de meertjes – ontzettend knus uit allemaal.
Ankola ligt echt op de helling en kan dus maar op één manier worden aangevlogen en op één manier worden uitgevlogen. Het is hier dat Jeremy zijn “brown trousers award” heeft verdiend. Inderdaad: huh?
Wel zoals in de CAR gaat ook hier het geld door de lucht. Voor een hele serie theeplantages wordt het salaris één maal per maand rondgevlogen. Toendertijd werd er dan geland en het geld werd overgedragen onder het toeziend oog van de politie. Op deze memorabele dag echter hadden zich zes boeven in de dichte theestruiken vlak naast de baan verstopt. Op het moment van geldoverdracht begonnen de boeven te schieten. Eén politieman legde het loodje, één boef werd door de politie omgelegd. Jeremy begon weg te krabbelen, omdat hij inmiddels onder het vliegtuig lag en één kogel in de tank een enorme vuurbal tot gevolg zou hebben waar Jeremy deel van zou uitmaken. Dat vonden de boeven geen goed idee en ze maakten dat duidelijk door handgranaten te gooien in het krabbelpad wat Jeremy voor ogen had. Jeremy begreep en krabbelde terug naar het vliegtuig. Toen de politie zich had overgegeven wilden de boeven met het vliegtuig weg, maar dat paste niet, want het was een vierzitter, een Cessna 172. Als plan B hadden de boeven bedacht te vluchten met de auto die bedoeld was het geld op te halen, maar die was bij de eerste schotenwisseling meteen vertrokken. Er was nog wel op hem geschoten, maar hij was ontkomen. Dus nu moesten ze lopen. Echter niet voordat de Cessna vakkundig aan flarden was geschoten. Toen Jeremy aandrong toch vooral de boel niet verder te vernielen kreeg hij de loop van een kalashnikov tegen zijn hoofd gedrukt, waarop hij verder niet aandrong. Gelukkig werd er verder niks vitaals geraakt. De uiteindelijk lopende boeven werden kort daarna in de kraag gevat en bleken allen leden van het reguliere Ugandese leger te zijn. Sindsdien wordt het geld afgegooid.
Op Ankola zijn we echt gestopt. We hadden vier jerrycans bij ons en die hebben we daar in de tanks geleegd. Daarna zijn we vertrokken om slechtweer manoeuvres te oefenen. Een canyon turn bijvoorbeeld. Als je in een doodlopende kloof terecht komt moet je kunnen omdraaien zonder iets te raken. Het weer hielp lekker mee, het was rotweer. Ook het voorwaarts gaan in een onbekende kloof hebben we geoefend. Vooral ook het “een onoverzichtelijke hoek omgaan” en klaar staan voor een canyon turn in het geval je om de hoek een onmogelijke situatie tegenkomt en dan als klap op de vuurpijl ook een motorstoring op het moment dat je een nauwe kloof invliegt. En hoe passeer je op een veilige manier een bergrug zonder op het laatste moment door een valwind te worden verrast.
Heel spannend en heel leerzaam. Jeremy vliegt hier al zeventien jaar en hij weet precies welk plekje geschikt is voor een bepaalde oefening.
Uiteindelijk zijn we moe maar voldaan naar huis gegaan. Onderweg naar huis nog maar weer eens een oefening motorstoring. Pffffffffffffff, ik krijg daar het zuur van, maar ja het hoort er natuurlijk wel bij. En Jeremy heeft ook wel goeie suggesties voor wat wel en wat niet geschikte plekjes zijn. En dat zie je natuurlijk beter vanaf tien- dan vanaf duizend meter.
Morgen mag ik nog een keer met Jeremy een uurtje alles uit de kast halen en dan is het – insh allah – OK.
De Rift valley is trouwens een raar fenomeen. Lake Albert, lake Edward, enzovoorts zijn duidelijk het resultaat van het wegzakken en uiteendrijven van twee stukken aardkorst. De steile kliffen van zeshonderd meter bevestigen dat beeld. Wie schetst dan onze verbazing dat tussen lake Albert en lake Edward ineens een berg van vijf kilometer hoog staat. Men weet niet waar die vandaan komt. Het is geen vulkaan...
Gisteren heb ik voor het eerst zelf gereden in een rechtsgestuurde auto aan de linkerkant van de weg. Pfffffffff, dat is wel heel erg spannend hoor. En ineens overal politie. Alsof ze allemaal op mij stonden te wachten. Later bleek dat Gadaffi op bezoek is.
Hoewel ik het vliegen hier natuurlijk super vind, mis ik toch wel het bevlogene van het voor de missie vliegen. Het is hier toch wel behoorlijk plat. Toeristen met heel veel geld en mensen die naar olie zoeken. Alleraardigste mensen vaak, maar niet het kaliber wat je bij Artsen zonder Grenzen tegenkomt – om maar eens wat te noemen. Een interessante gewaarwording in elk geval. Ik weet nog niet waar ik deze gewaarwording ga parkeren.

De buurman

2008-03-16T07:29:00.000-07:00

Het is interessant wat de buurman - Niels van der Lindern - meemaakt. Ik nodig eenieder uit om de link hiernaast - missie in Kenia - aan te klikken, maar hierbij vast een teaser:

Just another day not in the office
It was around 7 a.m. that I woke up sweating all over. It didn’t take long to find out why I was sweating. It was because my electric fan was not working. I already had a clue what the problem was, but just to be sure I switched on the light. Indeed, no light neither, so Lodwar had a power-failure again. It was too hot to stay in bed without a fan running, so I decided to go and get some breakfast.
I wanted to go to the office to work todat, but I needed internet for my work and since there was no electricity in Lodwar, I couldn’t use the internet… So I just stayed home and read a book…
At 11:50 suddenly my fan started again! Finally I could go to work… But now I had to wait for Ali to come with the car to pick me up. After 30 minutes he arrived. But he asked me to stay, because there might be an emergency to Eldoret, so I had to pack my stuff for an overnight in Eldoret. We only had to wait for a confirmation.
We waited for one hour for the phone call which never came and at 13:30 I was fed up and left for the office. But, off course, just after I’ve started my computer (and found out that somehow I was unable to connect to the internet), Ali send me an sms:”Come get your stuff and get your ass up to the plane. You’re flying to Eldoret.”
When I arrived at our house, Ali came walking to me. “Change of plans: you’re going to Nairobi.”That was good. The plane has some small problems, which are too complicated to fix in Lodwar, but which are not big enough to fly to Nairobi to fix it. But now I could combine the flight to fix the plane with the medevac. The only thing is: we don’t go to Nairobi for a medevac unless the patient is really dying, so I was a bit curious what kind of patient I would be carrying today…
When I arrived at the hangar, it was already busy there. My guard was already fuelling the plane, the patient and his armed escort (later I heard he was the father of a Member of Parliament, so he needs an escort) already arrived as well as Richard. Richard is a flight nurse, but he is the best flightnurse I’ve flown with so far. While other flight nurses just get sick in the plane and just watch how I help a patient in the plane, Richard is always ahead of me, at least regarding the patient, and he is really helping during an emergency. And he keeps on helping the patient during the flight, instead of vomiting, which is a big plus for a flight nurse. Richard was giving the patient some injections and I walked up to him for a briefing.
“Richard, how are you? Tell me a story about this guy.”“Well, he’s not doing well, but I’ve given him some medicines which will probably keep him alive for a few hours and hopefully they can help him further in Nairobi.” “So I have to behave during the flight?”Richard smiled: “Yes, you better behave; he’s very weak, so no loops or rolls. He will need the stretcher. Don’t put the stretcher flat, but don’t raise the backrest too much neither. He has difficulty breathing but he doesn’t need oxygen. O, and by the way, I’m not flying with you. You’ll get some fresh meat…”“That’s just great. A dying patient and a brand new flight nurse on a flight of more than two and a half hour. You’re really making my day here. Who is it and where is he or she?”
Richard introduced me to the lady who would be the flight nurse.“So, you’re going to fly with me to Nairobi?”, I asked.She appeared to be a bit nervous, which made me nervous as well. I looked a bit desperate to Richard and started my interrogation:“Have you ever flown before?”“No.”“Do you easily get sick?”A hesitating “No”“Have you seen the patient already?”“No.”“You know what Richard has done to that patient now?”“No.”I was starting to become a bit annoyed…“Do you even know what you’ll have to do as a flight nurse?” Richard pinched me.“O.k., I have to prepare the plane. I suggest you use the time to see the patient and think about how to keep this guy alive, because if this man dies during the flight, we will spend the Saturday evening in a police station in Nairobi, explaining why that guy died during the flight. And I know those bloodhounds at Wilson airport, if they can screw you, they will and it will take a lot of bribes or a very big mouth before we can leave that police station… Last time a patient died in my plane, they even wanted to start a criminal investigation against me. Now, make sure an ambulance will be arranged to wait for us. I expect to arrive in Nairobi at 18:00.”
I checked the plane, loaded the patient and the relative and walked up to the flight nurse who was given the last instructions by Richard.“We can go now. Do you know what to do now during the flight?”“Yes.”“Good, did you order an ambulance?”“Yes.”“Are you sure?” (usually people here say “yes”, even when they mean “no”, so I usually ask a question 3 to 4 times and take the average answer)“Yes.”“So when we arrive in Nairobi, an ambulance will be waiting for us?”“Yes.”
That was a score of 100%, so the chance was quite high that she really called an ambulance. Besides, we really needed to go if we wanted to reach Nairobi in time, so I had no time to ask more questions. I strapped in the flight nurse beside the patient and off we went.
During the flight everyone behaved according to their role in the flight: the relative just enjoyed the scenery, sometimes looking back to see if his uncle was still alive, the flight nurse was attending the patient and the patient was really looking like he could die any moment. But Richard insured me that the patient would survive the flight, so I just focused on flying the plane.
At 17:58 I touched down in Nairobi and I taxied to the apron just to find out there was no ambulance waiting for us…
It was last year that a patient died on me while we were waiting for an ambulance and that feels even worse than when a patient dies during the flight. So I didn’t want to let that happen. Time to ask the flight nurse some more questions.“I thought you called an ambulance? Now, where is the ambulance?”No answer, just a shy (and maybe embarrassed) nurse looking at the ground.“And your patient is dying now, while we’re waiting for an ambulance. I want to know what you’re going to do now…”“I don’t know. Let me call the ambulance.”“No, you take care of that patient now. I didn’t fly 600 km’s with him just to let him die here. I’ll let the relative call an ambulance.”
The relative called the ambulance:”They are coming.”“That is not good enough. Where are they and how long will it take before they are here?”The relative started calling again…
Meanwhile a custom-rat came walking to me.“Welcome to Nairobi. I come to collect the landing and navigation fees.”“First of all: I’m busy at this moment. Second: I pay the fees as soon as I file my flightplan back to Lodwar, as I always do.”“That is not the procedure.”“I’m sure it’s not, but that’s how I always do it and that’s also how I’m going to do it this time. Now if you excuse me, I have work to do.”
The relative came back to me: “They are in a traffic jam.”“How long before they are here?”And the relative started calling the ambulance again. And at the same time Ali called me:
“Niels, how are you? Did you arrive in Nairobi safely? Is the patient still alive?”“Yep, the patient is still alive, but there is no ambulance here.”“Well, that’s not your problem now, is it? Why are you still waiting with them?”“No, it is not my problem, but the patient is still using my stretcher and if I would just kick him out of the plane and let him lie on the apron, I might get a guilty conscious in later life… And I don’t want to risk getting a guilty conscious…”Ali laughed: “Good luck then. I’ll call you later.”
And again the relative came back to me: ”They don’t know when they will arrive. It is a big traffic jam.”“O.k., I’m getting sick of this. That guy is dying and I’m getting hungry, let me call the tower for an ambulance. It will cost you 2000 shilling extra, but that will be your problem. You can sort it out with the flight nurse.”
I called the tower and 3 minutes later an ambulance arrived at my plane. And with the ambulance, the custom-rat came back as well. I ignored the rat and helped loading the patient and the passengers in the ambulance.
“To which hospital does this patient need to go?”, the driver asked me.“I don’t know. Ask the flight nurse or the relative.”“They don’t know neither…” the driver replied.
The rat overheard the conversation and apparently he smelled blood. He started to raise his voice to me.“So you’re transporting a patient while you don’t know where he needs to go to?”“No, I'm not. He needed to go to Nairobi and here we are.”“It doesn’t work that way.”“O.k., in that case, can you show me the regulation stating that a pilot should know the final destination of every passenger he is carrying?”“You know there is no such regulation. But this patient is your responsibility.”“My responsibility over this patient has ended when we closed the doors of that ambulance up there. He is not my problem anymore and to tell you the truth, I don’t care where he is going to. Now are we going to create a problem over here or can I go? I’m really hungry now.”
The rat hesitated a moment and then he walked away. Finally I could go and eat and prepare for a few days spending in Nairobi…

Losse flodders

2008-03-16T05:07:00.000-07:00

Natuurlijk zijn ook hier een aantal verhalen, die ik jullie niet wil onthouden.

Om te beginnen werd er hier in de buurt een film opgenomen. Er waren een paar Ugandese figuranten nodig en die kregen daarvoor 10.000 shilling. Er was een groot zwembad bij en de regisseur bedacht ineens dat het wel gaaf zou zijn als er één of twee Ugandese figuranten in het water zouden springen. Dus hij riep dat hij de vergoeding zou verdubbelen voor degeen die in het swembad sprong. Nu ontstonden er twee verrassingen voor deze regisseur: als één man sprong iedereen in het water en het bleek dat niemand kon zwemmen. Ugandesen kunnen niet zwemmen. Joost mag weten waarom niet. Het was nog een heel verhaal om iedereen er weer uit te krijgen zonder ongelukken.

Een vrouw ging op een wandelsafari. Ze werd vergezeld door twee Masaï krijgers. Toen kwam daar een buffel aangehold en deze buffel maakte geen enkele aanstalten om om deze dame heen te lopen. Sterker nog, hij ging echt zijn best doen om door haar heen te lopen. Het laatste wat ze van de Masaï krijgers zag was, dat ze de benen namen en de boom inklommen.
Nadat ze uit het ziekenhuis was ontslagen heeft ze wat navraag gedaan en toen bleek dat het geen Masaï krijgers waren, maar lokale mensen VERKLEED als Masaï krijgers. Niet echt een heleboel bescherming dus.

Tim heeft een heleboel ervaring met de politie hier. Ze proberen hier natuurlijk ook bij tijd en wijle een boete uit te delen en dan wat geld te toucheren. Tim gaat daarin niet mee. Tim commandeert de politieman in kwestie dan plaats te nemen zodat ze samen naar het politiebureau kunnen rijden. Op de vraag "waarom dan" geeft Tim dan terug dat hij de betrokken politieman arresteert omdat deze kennelijk corrupt is en dat is tegen de wet. De politieman neemt dan steeds de benen.
Daarnaast kent Tim – hij woont hier nu al zeventien jaar – veel bazen en opperbazen. Als hij dus echt een moeilijk geval tegenkomt belt hij een baas. Zo was er een politieman die niet losliet. Tim belde de baas en gaf de telefoon aan de politieman. De politieman legde de telefoon aan zijn oorschelp, zei hallo en sprong onmiddellijk in de houding en gaf na enige tijd de telefoon weer terug. Zich uitputtend in verontschuldigingen.
Meestal zie je geen politie, maar vandaag zag je ze overal langs de weg staan, dus wie weet wat ons nog te wachten staat.

Howard heeft trouwens laatst een ongeluk gehad. Hij stak met zijn auto over en werd aan de zijkant geramt door een kleine overbeladen pickup met slechte remmen.
Hetgeen Howard daarna het meest heeft geschokt is het feit dat er zich onmiddellijk een menigte mensen om de auto verzamelde met stokken en stenen in de hand. Howard heeft zich erg bedreigd gevoeld. Het was dankzij de politie dat één en ander niet verder uit de hand is gelopen.

Ik heb nu een boekje met handige zinnetjes van het Engels naar zowel Swahili als naar Luganda. Het is interessant dat het hoofdstukje “veelgebruikte en handige zinssneden voor dagelijks gebruik”, begint met de zin : “geef me geld”. Niet tekenend voor dit land, maar misschien wel voor voorbije tijden.

examen Certified Flight Instructor

2008-03-16T03:00:00.000-07:00

Zaterdag 15 maart was mijn examen voor vlieginstructeur. Weer de zenuwen natuurlijk. Dit leven lijkt wel van het ene naar het andere examen te springen soms.
Samen met Curt - die ook instructeur wil worden, maar dan part-time – en Howard – onze chaperone en algemene steun en toeverlaat – gaan we erheen. Zoals al eerder genoemd is het examen op Soroti (01 43 N 033 37 E), de nationale vliegschool van Uganda.

Om 05:00 uur gaat de wekker. Het is nog stikdonker en het valt niet mee om mijn ogen open te krijgen. Dit was weer een stormachtige nacht met regen, wind en onweer. Ergens hangt een stuk ijzer te klapperen in de wind en het heeft dus wel even geduurd voordat Klaas Vaak mij gevonden had. Afijn, maakt niet uit. Ik spring mijn bed uit, poets mijn tanden en stap bij Howard in de auto.
Je snapt wel dat wij de eersten op de aeroclub zijn. Gelukkig is er electriciteit, want eerlijk gezegd weet ik niet of ze hier olielampen hebben. Het duurt een poosje voor Curt er is en dat is maar goed ook, want dan kan ik intussen een boterham voor mezelf smeren met Amerikaanse pindakaas en een kopje koffie en een kopje thee gaat er ook wel in. Kan ik ook even over het internet struinen naar eventuele mail en andere nieuwtjes.
Ik begrijp dat het westelijk tuinbouwgebied aan de rand van Haarlem nu landelijk de aandacht heeft. En dat de gemeente van Bloemendaal op zoek is naar een nieuw gemeentehuis, sinds dat ze samengaan met Bennebroek.
In Nieuw Guinea was het de wereldomroep, die me op de hoogte hield. Ook in de CAR was de wereldomroep in hoge mate bron van informatie. Hier in Uganda kan ik zelf kiezen waar ik mijn informatie vandaan haal. Interessante ontwikkelingen zijn dat toch.

Als Curt komt gaan we samen het vliegtuig nakijken en voor ik het weet hangen we in de lucht op een koers van 035. Het is nog vroeg in de ochtend, het is nog bladstil en ik zit aan het stuur. Curt zit met zijn neus in de boeken. Curt moet uitleggen en lesgeven in “rechtuit en horizontaal vliegen en overtrekken”, ik mag “het effect van de roeren en een steile bocht” uitleggen. Curt heeft zich er echt allemachtig druk over gemaakt en ik ... ik ben bang dat ik er alleen maar over heb nagedacht. Nou ja, we zien wel waar het schip strandt.

Als we de Nijl naderen vraagt Howard of Curt een fles bij zich heeft? Het blijkt dat Howard vreselijk moet plassen. En Curt heeft geen fles bij zich. Howard zegt dat hij het dan wel zal ophouden, het is nog een half uur vliegen. Vijf minuten later zegt Howard dat hij echt op barsten staat. Hij gaat het in een spuugzakje proberen te doen. Het is op dit punt dat de vijftienduizend uren vliegervaring zich echt laten gelden. Zonder morsen en zonder gedoe raakt hij in zeer korte tijd de overtollige ballast kwijt terwijl Curt en ik uitvoerig het groene landschap onder ons bestuderen.
Als we de Nijl passeren worden we door Entebbe overgezet naar Soroti. Soroti antwoord echter niet. Ook tien minuten later geven ze nog geen sjoege. Vlak voor we er zijn worden ze wakker en dan willen ze ineens allerlei info hebben die we al aan Entebbe hebben gegeven per radio en ook per telefoon.
Dit is één van de problemen hier. Ze zijn op zoek naar onbelangrijke informatie via de radio, terwijl daardoor soms kostbare tijd verloren gaat in het voorkomen van botsingen, waar de radio toch primair voor is bedoeld. Je ziet hier duidelijk een clash tussen culturen. Wat de oorzaak precies is mag Joost weten, maar je kan je voorstellen dat een koloniaal ooit heeft uitgelegd dat het heel belangrijk is om bij het invullen van een formulier alle lege vakjes te vullen. Dat je daar flexibel in zou kunnen zijn al naar gelang de omstandigheden was op dat moment misschien nog niet aan de orde. Maar nu deste meer. Echter, de betreffende ambtenaar is inmiddels een eminente oude leraar geworden en hij geeft zijn jongere landgenoten les in het invullen van een formulier. God verhoede dat er een vakje oningevuld blijft. En zo kon het gebeuren dat Jim en Howard recht op elkaar afvlogen met een relatieve snelheid van 450 kilometer per uur, terwijl het dominerende onderwerp van gesprek was wanneer ze waar vandaan vertrokken (“he?, wat zegt u?”), hoeveel benzine ze toen nog aan boord hadden, met hoeveel personen ze zijn vertrokken, enzovoorts. Je hoort het wel, het is hun een ernstige doorn in het oog.

Soroti is een enorm grote betonbaan. Toen we arriveerden zagen we een militaire vechthelicopter en een militaire vrachthelicopter. We stopten in de buurt van de grote vrachthelicopter en toen we uitstapten hoorden we hem net een zogenaamde hotstart maken. Daarbij is de turbine nog onvoldoende op snelheid op het moment dat de brandstof wordt in gespoten. Dan krijg je dus dat er een te hoge temperatuur ontstaat en de vlieger moet dan vliegensvlug het startproces stoppen anders kan je de motor weggooien en straalmotoren zijn best duur.
Een paar minuten later kwam de tweede poging. Maar al die onverbrande brandstof van de eerste keer lag nog ergens in de motor, dus dat was spectaculair om te zien: een enorme vlam uit de uitlaat. Het is trouwens zowiezo een mirakel om zo’n grote helicopter te zien vertrekken. Gelukkig taxiede hij eerst een eind weg voor hij de lucht inging, anders had onze kleine Cessna samen met hem het luchtruim gekozen ben ik bang.

Onze examinator had ons inmiddels gevonden en Curt zou als eerste met hem gaan vliegen. Het grondverhaal zou later wel komen, zodat we het vliegen in de minder turbulente uren van de dag zouden kunnen voltooien. De examinator wees Howard en mij inmiddels een ruimte waar we konden wachten. Een ruimte met onder andere oude foto’s en krantenknipsels. Ook een foto van de allereerste klas in 1970. De examinator vertelde dat hij daar ook in had gezeten en of wij ook konden vertellen wie hij was? Ik had hem meteen gevonden en hij was daar zo van onder de indruk dat ik dacht dat ik mijn examen al wel gehaald had, maar zo was het ook weer niet bleek later.
Een beetje rondlopend kwam ik met verschillende mensen aan de babbel. Een vliegtuigmonteur kende Nederland wel want hij was op cursus geweest in Amerika en Rusland (vanwege al die Russische helicopters). En op weg naar Rusland had hij een tussenstop op Amsterdam gemaakt. Hij had één of andere onduidelijke rang en toen hij mij dat niet aan het verstand kon peuteren vroeg hij mij of wij in Holland dan geen Engels praatten? En of we dan op school geen Engels kregen? Het duurde even voordat hij begreep dat we tijdens de Engelse les niet begonnen met het doornemen van de verschillende rangen en standen in militaire kring. Een interessante positionering van zijn denkraam. Niet groot of klein, maar een andere positie.

Daarna kwam ik te praten met een student van de vliegschool. Ze hebben hier echt de deal van de eeuw met een commercieel-, instrument- en meermotorig brevet voor de prijs van $18000. En op het moment zijn er zelfs ook weer twee vliegwaardige vliegtuigen. Maar nu zijn er geen instructeurs. Het is makkelijk om een baan te krijgen tegenwoordig en – zo vertelde deze jongen mij – als je ergens in oost Afrika vertelt dat je van Soroti komt, dan ben je binnen. Dat klopte niet helemaal met de verhalen die ik had gehoord, maar goed: ook die verhalen kunnen gekleurd zijn natuurlijk. De praktijk wijst in elk geval uit dat er geen afgestudeerden achterblijven om instructie te geven. En dat betekent over het algemeen dat ze een baan hebben gevonden in de beter betalende verkeersvliegerij.
Deze school was ooit gebouwd voor de BOAC (British Overseas Airways Corporation). Het zou hun school zijn om vliegers om te scholen naar de tropen. Toen kwam de zelfstandigheid en dat was het eind van de BOAC droom. Het heeft toch nog wel een bloeiende periode gekend, maar nu is het een vervallen toestand. Tim Cooper (mijn baas) heeft het plan opgevat om het weer in ere te herstellen. Deze keer om Chinezen en India-ers op te leiden. Beide landen kampen met een enorm tekort aan vliegers. Tim is een ondernemende man, dat zie je wel.
De student zelf is erg te spreken over de behuizing. Er is voor elke student een kamer, er is goed en gevarieerd eten, je kleren worden voor je gewassen en er zelfs een zwembad! Als je door de barsten en het gebroken glas heenkijkt ziet het er inderdaad allemaal prachtig uit. Inclusief prachtige bomen en planten.
De student gunt me ook een kijkje in de hangar. Hij weet bij elk vliegtuig wat niet meer rechtop zijn poten staat het verhaal. De meeste vliegtuigen staan er wat onttakelt bij. Maar de twee vliegtuigen die het wel doen zitten goed in de verf. De examinator vertelt later wat triest dat dat dan ook het enige aardige is aan die vliegtuigen. De buitenkant ziet er leuk uit , maar de rest is er verdrietig aan toe. Zowel het instrumentarium als de motor is ernstig vermoeid, aldus de examinator.
Alle starts worden hier in Uganda altijd met flaps gemaakt. Maar ik heb net Curt zien wegtaxiën met flaps omlaag, terwijl ik hem even later zag starten met flaps omhoog. Dat heb ik in mijn gedachten vastgehouden en als ik dus start met flaps omhoog komt mij dat op een klinkend compliment te staan. Flaps maken je start korter, maar op een betonbaan van twee kilometer hoef je je met een Cessna 172 geen zorgen te maken.
Ik laat zien wat de verschillende roeren met het vliegtuig doen. En hij wil het ook graag proberen. De steile bocht gaat ook prima en hij doet het ook goed. Knap hoor. Daarna moet ik nog een paar overtrekken doen en de door mij steeds gevreesde oefening motorstoring. Natuurlijk kom ik – schijterd die ik ben – te hoog uit. Daar hebben we dan zo onze methodes voor om die overtollige hoogte te verliezen. Omdat ik heb gehoord dat slippen controversieel wordt geacht ga ik voor S-bochten. Hoewel ik het nu goed haal levert het een fronsende examinator op. “Waar of ik dergelijke trucs geleerd heb!” Hij vindt dat je het gewoon beter moet inschatten. En als je dan te hoog zit moet je de nadering met flaps steiler maken. En als je dan teveel flaps hebt geselecteerd, dan selecteer je weer wat minder. Hoewel ik dat inderdaad ook wel eens heb gedaan, wordt een dergelijke actie zonder meer een “no, no” geacht te zijn. Nou ja, zo zie je maar weer dat iedereen zo zijn eigen normen en waarden heeft en dat er ook op vlieggebied discussie mogelijk is.
De landingen die ik moet maken gaan super dus dat compenseert weer een beetje voor de slechte motorstoring oefening. Het mondelinge stuk is zo gepiept. We vinden ergens een verlaten klaslokaal met een mooi zwart bord en een enorme voorraad krijt. Curt heeft een map vol tekst een een flipover gemaakt. Hij wordt al vrij snel afgekapt dat het zo wel goed is. Hij maakt maar één enorme bloeper en dan is het mijn beurt. Op zich is het praten over roeren en steile bochten mij wel toevertrouwd en ook mij wordt al vrij snel verteld dat het wel goed is zo. Nog even $100 afgeven en dat is het. Als ik vraag wanneer ik mijn instructeurs papiertje krijg moet de examinator een beetje gniffelen. Hij vraagt mijn brevet. Daar staat op – dat had ik nog niet gezien – dat de houders dezes geen instructie mag geven. Hij krast het “geen” door en klaar ben ik!!

Curt gaat op de terugweg sturen en ik geniet lekker achterin van de nieuwe mijlpaal. Het weer begint wat te betrekken. Je kan zien dat het regenseizoen voor de deur staat. En hier willen ze echt afstand houden tot de wolken, dus dat wordt draaien en tutten tussen de buien door. Het maakt me allemaal niks uit. Ik heb geen haast: “pole, pole” is hier de kreet.
Het één en ander resulteert wel in een aankomst rond vier uur en een lunch rond vijf uur. Eten en drinken is hier wanneer de gelegenheid zich voordoet. Gek genoeg vind ik dat prima. Thuis was het rond twaalf uur echt heel belangrijk om halt te houden en om iets te eten. Hier maakt het niks uit. Soms doe ik de hele dag op één maaltijd. Het maakt denk ik wel verschil dat ik thuis 20 km naar mijn werk fietste en hier laat ik me elke keer rijden.
Thuis vertelt Curt wie hij eigenlijk is. Hij zet hier een school op poten samen met anderen. Hij zit diep in Afrikaanse historie. Dit verhaal heeft – naast een practische scholing, volgend op middelbare scholing – ook een bijbelse component. Maar ik geloof dat het minder fanatiek en dwingend is dan ik het indertijd weleens heb gezien. Een heel aardige vent van drie-en-veertig met vrouw en drie jonge kinderen. Hij heeft ook voor de zending gevlogen en hij heeft net als ik een kleine 3000 uur. Dus hij wilde met dat vliegen ook iets doen en dat hebben ze hier met beide handen aangepakt, want ze hebben veel meer leerling vliegers dan ze aankunnen. Vanmorgen noemde ik het fenomeen “wachtlijst” en dat was een nieuw begrip voor de mensen hier. Maar ze vonden het wel een aanlokkelijk idee. De vliegers raken langzamerhand overwerkt.

Jim – degeen met wie ik naar huis zou rijden – moest nog tot na zonsondergang werken. En toen bedacht ik me dat ik ernstig toe was aan een plons in een zwembad. Gelukkig is er hier een zwembad en dus ben ik daar pierlanaakt in gestapt. Alleen de mooie maan en de sterren waren daarvan getuigen. En natuurlijk de zacht wiegende palmboom die naast het zwembad staat. Heerlijk en zó genant. Thuis allemaal hardwerkende mensen en ik hier luierend in het tropisch paradijs.

Idi Amin

2008-03-14T20:23:00.000-07:00

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Idi Amin Dada Oumee (Koboko (Oeganda), 17 mei 1928 — Djedda (Saoedi-Arabië), 16 augustus 2003) was van 1971 tot 1979 dictator in Oeganda. Zijn regeringstijd wordt als een van de bloedigste in de moderne Afrikaanse geschiedenis beschouwd. Hij droeg de bijnaam slachter van Afrika; zijn bewind kostte circa 300.000 mensen het leven.
Het exacte geboortejaar van Amin is onbekend, de schattingen lopen uiteen van 1924 tot 1928. Van 1951 tot 1960 was hij bokskampioen van Oeganda in de zwaargewichtklasse.
Tijdens een buitenlandse reis van president Milton Obote, greep generaal Amin op 25 januari 1971 de macht in Oeganda, waarna hij een dictatoriaal regime vestigde. De militaire leiders die zijn staatsgreep niet steunden, werden door hem geëxecuteerd. Het gerucht gaat dat hij enkele van hun hoofden in de vriezer bewaarde, om op tafel te zetten als gasten kwamen eten.
In 1972 verjaagde hij de Indiase gemeenschap uit Oeganda (circa 40.000); hij beweerde daartoe opgeroepen te zijn door God. Indiase inwoners die weigerden te vertrekken, werden uitgemoord door Amins troepen.
In 1976 ondersteunde Idi Amin een terroristische actie van de PLO, door deze organisatie toe te staan een gekaapt toestel van Air France en de passagiers onder te brengen op het Oegandese vliegveld Entebbe en van daaruit eisen te stellen aan Israël. Een bliksemactie van het Israëlische defensieleger op 4 juli 1976 maakte een eind aan de gijzeling.
In de loop der jaren heeft Amin zichzelf imposante titels toegekend, variërend van 'president voor het leven' tot 'koning van Schotland'.
In 1978 vielen Amins troepen Tanzania binnen. In 1979 lukte het Tanzania, met behulp van Oegandese guerrillastrijders, Amin te verjagen. De vroegere president van Oeganda, Milton Obote, kwam weer aan de macht. Amin vluchtte naar Libië. Eind jaren '80 verhuisde hij naar Saoedi-Arabië, waar hij met zijn vier vrouwen van een Saoedisch staatspensioen leefde. In Saoedi-Arabië kwam hij nog een keer in opspraak, omdat hij een wapentransport zou hebben geregeld voor Oegandese rebellen. De Saoedische regering dwong hem als reactie daarop te verhuizen van Djedda naar het strengere Mekka. In deze plaats overleed hij.

Verfilming
Begin 2007 is in veel Europese bioscopen de film "The Last King of Scotland" in première gegaan. De film toont Idi Amin, gespeeld door Forest Whitaker, door de ogen van de jonge Schot Nicholas Garrigan. Hij reist als dokter naar Oeganda, meer uit hang naar avontuur dan uit idealisme. Door toeval, doortastend optreden en een snuifje opportunisme wordt hij de lijfarts van de nieuwe president Idi Amin. Garrigan is toevallig ter plaatse wanneer Amin gewond raakt tijdens een ongeluk. Amin, onder de indruk van Garrigans getoonde moed en besluitvaardigheid, verzoekt hem zijn persoonlijke arts en adviseur te worden. Aanvankelijk is Garrigan vereerd deze positie te mogen bekleden, maar al snel raakt hij verstrengeld in het web van de wrede praktijken van deze politieke leider. Hij probeert zijn fouten te herstellen en levend Oeganda te verlaten.
Belangrijke noot: de film is gebaseerd op een roman waarin historische feiten zijn verwerkt, onder andere de voorliefde van Amin voor Schotland. Het verhaal over de jonge Schotse dokter is echter volkomen fictief. De schrijver van het filmscript hanteert het karakter van dokter Garrigan om een aantal episodes van het leven van Amin toe te lichten, verder zijn alle gebeurtenissen rond de jonge dokter verzonnen, inclusief het bestaan van een dokter die Garrigan heette. In de film wordt dokter Garrigan op een bepaald moment "Amin's white monkey" genoemd, hetgeen een verwijzing is naar een blanke Engelse soldaat, die een vertrouweling was van Amin, en die de pers "Amins blanke rat" placht te noemen.

Trivia
Marc Sleen persifleerde Idi Amin Dada in de Nero (strip) albums, "De Wensring" (1975), "De Zweefbonbons" (1978), "Daris doet het" en "De V-Machine" (beide uit 1979). Omdat Amin destijds een bevriend staatshoofd van België was, diende Sleen van de redactie censuur toe te passen. Dada heette nu Dudu en Sleen tekende op ieder prentje in het album, "De Wensring", Amin een baard op. In de albums erna was de dictator al in ongenade gevallen en hoefde Sleen hem niet meer onherkenbaar te maken.
Ook in de strip Kiekeboe door Merho werd Idi Amin Dada geparodieerd. In de albums "De dorpstiran van Boeloe Boeloe", "De zwarte Zonnekoning" en "De Medusastichting" speelt hij een belangrijke rol onder het pseudoniem Bibi Pralin Gaga. Merho parodieerde in deze albums Idi Amins verleden als bokskampioen, zijn niet al te grote intelligentie, zijn hoogmoedswaanzin rond de imposante titels die hij zichzelf toekende, zijn gewoonte vijanden voor de krokodillen te gooien, Idi Amins stunt zich in een draagstoel te laten vervoeren door 4 blanken en de "Raid on Entebbe."

Vliegen met Jeremy

2008-03-13T00:53:00.000-07:00

Vliegen met Jeremy McKelvie is een hoop plezier, maar het is ook een hoop werk. Jeremy had zichzelf opgewerkt tot directeur van een bedrijf in London, wat in diamanten handelde. Hij was papa (35 jaar oud) van twee kinderen en hij was het zat. Hij wilde wel eens wat anders dus hij ging leren vliegen (via de sprokkelroute in de USA met het hele gezin op sleeptouw!) om uiteindelijk voor de MAF (Mission Aviation Fellowship) te gaan vliegen. Dat heeft hij vier jaar in Uganda gedaan. Daarna kon hij niet langer omgaan met het inefficiente wat veel NGO’s (Non Governemental Organisations) als ballast hebben en is hij eruit gestapt. Jeremy is een zeer gedreven man, hij houdt van vliegen en hij kan niet goed tegen een lakse houding. Wat hij dan in vredesnaam in Afrika doet kan je je afvragen. Je ziet hem meermalen per dag zichzelf opvreten, maar zoals al eerder beschreven moet ik in alle eerlijkheid toegeven dat dat lang niet altijd een ergernis van Afrikaanse origine betreft.
Jeremy vliegt al 17 jaar en is nu directeur eigenaar van de Kampala Aero Club en hij is ook chef vlieger, dus het is aan hem om mij verder uit te checken.

Maandag 10 maart ben ik met hem in de Cessna 206 omhoog gegaan. Het viel me niet mee. Een Cessna 172, die gooi je alle kanten op. Een Cessna 206 is een zwaar, log beest. Jeremy durft heel ver te gaan in bepaalde dingen. Verder dan ik – als instructeur – zou durven gaan. En ik ga daarin heel ver omdat ik in mijn prille vliegersbegin in 1980 een aantal instructeurs ben tegengekomen, die het helemaal niet konden overlaten. En dat vond ik zo vreselijk dat ikzelf als instructeur recalcitrant contra ben gegaan. Ik bedoel: van je fouten kan je leren dus dan moet je wel de gelegenheid krijgen om fouten te maken. Een instructeur moet er voor zorgen dat je geen brokken maakt, maar dat je wel duidelijk ziet wat er niet goed gaat.
Welnu, wij oefenden een motorstoring en terwijl een Cessna 172 dan sierlijk naar beneden zweeft, komt een Cessna 206 naar beneden als een slecht gestemde piano. Dat was weer even wennen, maar ook slechtgestemde piano’s krijg ik meestal heel aan de grond. Tot aan de brand in onze woonkamer – afgelopen december – hebben wij jarenlang de beschikking gehad over een mooie, maar slecht gestemde piano. Het resulteerde er in elk geval in, dat de wielen al door de papyrusplanten in het moeras vlak vóór de baan ritselden toen Jeremy aangaf dat hij vol gas ervandoor wilde. Ik had mijn hand op het gas en ik zat op hete kolen en dus gaf ik inderdaad onmiddellijk vol gas. Maar bij een moment van twijfel aan mijn kant hadden we naar de kant kunnen zwemmen en dat had ik dus niet aan iemand anders toevertrouwd als ik Jeremy had geheten.
Ook wilde hij dat ik een voorzorgslanding oefende. Het weer is bijvoorbeeld overal slecht en de avond valt. Je moet hem ergens neerzetten. Je moet dus ergens een landingsplekje voor de nacht zoeken. Na een stuk of tien keer over een veldje te zijn gevlogen vond hij dat ik het nu maar moest proberen. In de eindnadering die volgde zou ik al tien keer volgas hebben gegeven, maar hij wilde dat ik – met vol flaps – tot vlak boven de grond ging. Volgas kom je - met alle weerstand van vol flaps - niet snel weg. Overal waren bomen. Uiteraard hadden we een leuk plekje tegen de helling op gezocht zodat je snel stilstaat. Maar als je dan uiteindelijk kiest niet te landen is die helling ineens minder vriendelijk.
Dat soort dingen. Heel leerzaam.

Dinsdag, 11 maart hebben we allerlei soorten landingen geoefend. Een gewone landing en een slechtweer landing bijvoorbeeld. Een slechtweer landing gaat uit van lage bewolking. Dan vlieg je dus laag dicht langs het veld. Met dat je het voorbij vliegt wil je het natuurlijk niet uit het oog verliezen, dus draai je in. Met dat je indraait verlies je het veld uit het oog omdat de vleugel ervoor zakt. Als je uit de bocht komt hang je vlak voor de baan en dan moet je dus ook genoeg gedaald zijn om meteen te kunnen landen. Dat valt niet vanzelfsprekend mee.
En de landing om wild te verjagen. Heel anders dan dat ik het van PzG (Piloten zonder Grenzen) heb geleerd. Ach ja: er zijn meer wegen die naar Rome leiden.

Woensdag, 12 maart zijn we op weg gegaan om velden en routes te leren kennen. Dát was natuurlijk helemaal leuk. Uitdaging was bovendien dat ik het zonder GPS mocht proberen. De meeste veldjes waar we heen vliegen staan niet op de kaart, die volgens de bijgeleverde gegevens data uit de tachtiger jaren bevat. Dus die had Jeremy even vlug op mijn kaart ingetekend.
Eerst naar Masika bij Lake Albert (01 15 N 030 44 E). Ik was er al eens geweest, maar het is toch steeds bijzonder om juist bij het randje van Lake Albert vlak over de grond vliegend ineens 600 meter dieper het meer te zien liggen. En op een klein stukje grond tussen de kliffen en het meer ligt dan Masika. Daarvandaan was het maar een wipje van tien minuten naar Kaiso (01 28 N 030 56 E). Iets noordelijk van Masika. Elke keer doen we er een touch and go. Kaiso is niet erg spannend, maar omdat er vaak beesten zitten moest ik er “beesten verdrijven” oefenen. Weer iets noordelijker ligt Tonya (01 33 N 031 06 E). Tonya ligt vlak tegen de kliffen en daar moet je dus recht op af vliegen en dan op het laatste moment afbuigen. Juist waar een bruisende waterval die 600 meter naar beneden stort. Je zou bijna zo afgeleid raken door de schoonheid dat je vergeet in te draaien. Beter maar niet al te zeer afgeleid raken nu, want Jeremy zit onder andere bovenop allerlei procedures en als er iets is waar ik van nature niet heel goed in ben dan zijn het wel procedures. Deze hele rit zit ik me ook de hele tijd af te vragen wat ik nu weer vergeten zal zijn. Met als resultaat dat ik gelukkig niet heel veel vergeten ben.
De volgende halte is Pakuba (02 20 N 031 30 E). Veel wild en dus laag er een keer langs. Van boven zie je niet veel beesten, maar je ziet wel schaduwen en er blijken inderdaad veel hertjes te zijn. Bovendien blijkt het – eenmaal laag langsvliegend – te barsten van de zwaluwachtigen. Die heel knap ons weten te ontwijken. De Marabou Stork is iets trager, dus daar moeten wij ook ontwijkend manoeuvreren want bij een botsing met zo’n grote vogel is het niet zeker dat wij er onbeschadigd aan ontsnappen. De landing is zo langzamerhand een non event hoewel de procedures van Jeremy het wel een beetje compliceren. Maar het is prettig om te merken dat de Cessna 206 en ik weer een beetje aan elkaar gewend raken. Het ijs is in elk geval gebroken. Hoe kan het ook anders bij 35 graden. Het is niet alleen gebroken, het is volledig weggesmolten.
De volgende halte is een suikerrietplantage annex fabriek: Kinyara (01 39 N 031 37 E). Een fabriek, die natuurlijk van stroom moet worden voorzien. Daartoe loopt er langs het vliegveld een electriciteitsleiding. Eens was er een vliegtuig die wat laag binnenkwam. En die nam de electriciteitsleiding mee. Hij heeft zijn passagiers gauw uitgeladen en weg was ie weer, want hij snapte ook wel dat de mensen boos zouden zijn: moet je je voorstellen dat zo'n hele fabriek ineens stilvalt omdat jij met je vliegtuig de electriciteit hebt meegenomen.
De volgende halte is een theeplantage - ze hebben heerlijke thee in Uganda - had een interessante baan: Bugambe (01 27 N 031 11 E). Namelijk een soort golfbaan. Niet waar je balletjes slaat, maar waar de baan op en neer golft. Het eerste deel gaat naar beneden, dus wat je dan ook doet: het vliegtuig wil niet landen. Dan staat ie ineens op de grond en als je dan wilt doorstarten wil het vliegtuig maar niet van de grond komen omdat ie net zo hard stijgt als de grond. Heel boeiend.
De volgende theeplantage was heel mooi, maar eindigde in een uitgekapt stuk bos: Kisaru (01 12 N 030 59 E). Nu zijn die baantjes nooit zo breed, maar dat zie je pas echt goed als een paar hoge bomen de grens aangeven. Een beetje spannend dat. Vooral omdat de wind natuurlijk zo'n gat intuimelt en dan ga je met vliegtuig meerollen. Nou ja, zo hou je de uitdaging erin.
Daarna zijn we weer naar Masika gegaan om een passagier voor Kajjansi op te pikken. En dat was dat.

Ze vliegen hier heel vaak met maar één of twee passagiers. Dat kan uit omdat het bijbehorende bedrijf het hele vliegtuig afhuurt. En dat kan weer uit omdat het vaak oliebedrijven zijn die het zich kunnen veroorloven. Dat was in de CAR (Centraal Afrikaanse Republiek) wel anders. Daar betaalde elke passagier een kaartje. Daar was het zaak om de boel zo vol mogelijk te krijgen. Het geeft natuurlijk ook een minder fijn gevoel als je Artsen zonder Grenzen het vel over de oren trekt.
We hebben hier een grote kaart aan de muur hangen en het is grappig om te zien hoe dichtbij de CAR eigenlijk is. Allerlei bekende namen staan hier op de muur zoals Bangassou en Mobaye. Ik zou er zo heen kunnen vliegen. Raar idee is dat.
Mijn grote vriend en huisbaas Tanneguy in Bangui gaat nu in september weg na jaren trouwe dienst in de CAR. Hij gaat in Douala, Cameroen verder de missie bedrijven. Hij had dromen van Frans Guyana en ook van Australie, maar de baas besliste anders en als Spiritijn heb je dan te volgen.

p.s. wist je dat als we van Kajjansi - naar het zuiden vliegend - naar Bulago gaan we de evenaar oversteken?

Zonsopgang

2008-03-10T04:19:00.000-07:00

Makindye hill

2008-03-10T04:04:00.000-07:00

wij wonen naast de rood-witte mast

Tank hill

2008-03-10T03:53:00.000-07:00

Kampala

2008-03-10T03:43:00.000-07:00

Het moeras gaat verderop over in echt water

2008-03-10T00:46:00.000-07:00

een groene moerasrivier

2008-03-10T00:36:00.000-07:00

hier en daar zijn er paadjes naar de overkant, dus het is niet overal boterzacht

Een paar hutjes in het meer afgelegen deel van Uganda

2008-03-10T00:19:00.000-07:00

Een ander dorp onderweg.

2008-03-10T00:10:00.000-07:00

Een dorpje in het noorden

2008-03-09T23:55:00.000-07:00

Merk op dat de traditionele hutjes allemaal een erg groene heg eromheen hebben.

Captain Steve

2008-03-09T23:49:00.000-07:00

Een plekje waar Idi Amin zich kon terugtrekken

2008-03-09T23:44:00.000-07:00

De bergen liggen in Sudan

2008-03-09T23:38:00.000-07:00

Kidepa

2008-03-09T23:33:00.000-07:00

Kidepa

2008-03-09T23:07:00.000-07:00

Vrijdag 7 maart ben ik met de Matatu naar Kampala gereden. Dat gaat voor dezelfde prijs van 700 shilling! Het is ook maar twee kilometer voorbij de rotonde waar ik eerder uitstapte.
Kampala is écht druk! Daar voelde ik me wel weer een beetje op mijn hoede. Maar gaandeweg werd dat gevoel weer wat minder.
Ik heb dan wel het gevoel dat ik onderhevig ben aan veel en heftige indrukken. Zoals je je in de branding staande moet zien te houden. Zo voelt het bijna letterlijk en ik moest ook soms even stil gaan staan om bewust met twee voeten op de grond te blijven staan. Dat heeft dan niks meer met angst te maken en ook niet met de heftigheid, maar gewoon met de veelheid van indrukken. Zoals de klappen die je in een turbulente wind krijgt. Niet een stijve bries zoals op het strand, maar de afwisseling van windsterkte, zoals achter de eerste duinenrij. Daar zit geen kwaadheid in en ook geen gevaar. Het is gewoon een onpartijdige kracht die alles wat het onderweg tegenkomt een zetje geeft. Zo voelde Kampala ook voor mij.
Uiteindelijk ben ik naar huis gelopen. Natuurlijk liep ik niet ineens goed. Dus kwam ik ook langs allerlei achteraf steegjes. Toch voelde ik me ook daar niet bedreigd, een heel prettige gewaarwording!
Via “Tank hill” ben ik uiteindelijk thuisgekomen bij “Makindye hill”. Een wandeling van drie uur. Iets dergelijks had ik een dag eerder ook al gedaan. Zo kom ik tenminste aan mijn lichaamsbeweging.
Ik geloof dat ik hier niet gauw zal gaan rennen vanwege het vele stof. Hoewel iemand me vertelde dat je het vliegveld op en neer kan rennen. Dat zou super zijn! Er is hier ook een klein zwembadje waar je zou kunnen afkoelen.
Wat ook heel grappig is, is dat - zogauw je uit het centrum bent - je een landelijk gevoel krijgt. De huizen staan ruim uit elkaar en er lopen hier en daar koeien. Met van die heel grote horens! Dus zowel in beeld, geluid als geur (flatsen) krijg je dat relaxte platteland gevoel. Eigenlijk is het echte Kampala zelf maar heel klein. Ik denk dat het minder is dan de helft van wat er binnen de grachtengordel van Amsterdam zit. Bij Amsterdam hou je dus veel langer dat gevoel van “bedrukt” in een grote stad, als je naar buiten loopt.

Vrijdagavond was er een muzikale avond bij de ARA (American Recreation Association) beneden aan de heuvel. Howard Davenport is een enorme muzikant en onze baas Jeremy McKelvie blijkt ook behoorlijk van de tongriem te zijn gesneden. Ze hebben solo maar ook samen en ook samen met anderen opgetreden. En dat allemaal na een avondje oefenen, knap hoor!!

Zaterdag zou ik met Howard mee naar Kayonzo bij het Bwindi Gorilla park in het zuid-westen, maar dat ging niet door dus heb ik me verveeld tot aan de lunch en toen ben ik naar huis gegaan. Voor de derde keer in de Mutatu.
De laatste twee keer vroegen ze wel gewoon 1000, dus heb ik moeten afdingen, wat ik op zich geen straf vind. Wel leuk eigenlijk. Vooral omdat ik natuurlijk gewoon wéét wat het moet kosten.
Op het moment dat ik uitstapte bij de rotonde was er een hoosbui aan de gang. Gelukkig had ik mijn jas bij me en gelukkig duurde het niet lang. Een vierbaansweg oversteken zonder voetgangerslicht is trouwens ook een interessante activiteit kan ik je wel vertellen.
Ook grappig dat je dan vanuit voetgangersstandpunt ineens dingen zoals “plassen” heel anders gaat zien. Er stond een hele rij mensen langs de weg te wachten en ik snapte niet waarom dus ik liep langs. Totdat ik naast een grote plas stond en er een auto aankwam. Toen snapte ik waarom die mensen stil stonden. Gelukkig heb ik een douche en een mevrouw die mijn kleren wast!

Zondag ben ik met Jim naar het veld gereden. We rijden meestal om kwart over zeven aan. Maar met Howard was het gisteren half zeven en dat vond ik wel vroeg. Vooral als ik dan op het laatste moment niet mee blijk te kunnen.
Met Steve ben ik in een Cessna 210 – een 206 met intrekbaar onderstel – naar Kidepa gegaan met twee toeristen. Kidepa ligt in het uiterste noordoosten, tegen Kenya en Sudan aan. Het ligt maar een 120 zeemijlen west, noordwest van Lodwar, Kenya, waar ons aller held Niels van der Linden voor Terre des Hommes vliegt (operatie hartslag, zie ook zijn link “missie in Kenya”).
Interessant dat ik in die richting al vrij snel hutjes met rieten daken zag, terwijl in westelijke richting alles golfplaat is. Blijft dat al het land intensief bebouwd wordt. We vlogen recht over een groot meer dat het Kyoga meer bleek te zijn (de K spreek je uit als een TSJ). Langzamerhand zie je het droger worden. Rond Kampala is het één groot moeras. Open water zie je niet veel, maar de onontgonnen groene vlakten vertellen hun eigen verhaal. Bij het Kyoga meer komt ook een heel grote rivier uit het zuiden. Dat blijkt de Nijl te zijn, die helemaal via Egypte uiteindelijk in de Middellandse zee terecht komt.
Verder noord komen we ineens bergen tegen. Nu – in de droge tijd – is het nog erg heiig dus ze zijn erg vaag. De droge tijd loopt echter op zijn laatste benen. Dus binnenkort kunnen we genieten van prachtige vergezichten. Het is allemaal niet hoog en op achtduizend voet komen we er wel overheen. Meer naar het westen zijn de bergen hoger. Wij kruisen hier een paar uitlopers.
Het veld zelf ligt in een ruime vallei. De bergen aan de noordzijde liggen al in Sudan. Er zijn een aantal grote rotsformaties in de vlakte. Eén ervan is een schuilplaats van Idi Amin geweest vertelt Steve. Je kunt er nog een paar vervallen gebouwen waarnemen en je kan je goed voorstellen dat zo’n schuilplaats niet makkelijk te vinden is en ook niet makkelijk te overrompelen.

De baan zelf ligt een klein beetje op een helling, maar omdat de hele valleibodem in dezelfde helling ligt valt het niet op. We landen helling op en met een enorme tegenwind, maar Steve staat erop om hellingaf en dus met een enorme staartwind te vertrekken. Omdat de staartwind echt wel heel duidelijk is (er staat een flinke bries, windkracht 4-5), terwijl de helling helemaal niet duidelijk is, is dat een heel raar gevoel. Steve zegt dat Jeremy één keer – in zijn eentje - tegen de wind in is opgestegen, tegen de helling op, en dat hij dat bijna niet had overleefd. Nou ja dat is dan wel belangrijke informatie wat je noemt.

Het is interessant dat ze hier – in tegenstelling tot de Centraal Afrikaanse Republiek – helemaal geen gebruik maken van de HF radio. Dat komt omdat het hele land wordt gedekt door het mobiele telefoonnetwerk. Bij de MAF heb ik nog wel zo’n krakende radio gezien en gehoord en het heeft beslist een hoop nostalgische waarde, maar de mensen SMS-en zich hier rot. Op de verschillende foto’s die ik hier op de blog heb gezet zie je ook verschillende mensen in concentratie gebogen over hun mobieltje. Bijvoorbeeld Steve op Pakuba. Het is hier ook heel gewoon dat een gesprek wordt onderbroken door een telefoontje of een SMS. Onbeleefd is dat kennelijk niet.
Nou ja.

De verkeersleiding laat soms wat te wensen over. Jim ging van A naar B en werd door de verkeersleiding op 5500 voet gezet. Howard ging van B naar A en werd door de verkeersleiding op 5500 voet gezet. Beide naderden de aanvliegroute van Entebbe. Beide realiseerden ze zich dat dit een potentieel gevaar opleverde. De verkeersleiding realiseerde zich dat niet...
Nadat ze de tijd hadden genomen om de verkeersleiding te overtuigen dat dit niet handig was namen ze het heft in eigen hand en zo ging het allemaal nog net goed. Achteraf maakten ze zich er enorm boos over dat de verkeersleiding dit zo slecht had opgepakt.
Mijn beeld was in eerste instantie een hoop stennis om niks. Ik ben gewend om de verkeersleiding te vertellen wat ze willen weten en verder op mezelf te passen. Ik vond dat ze rijkelijk laat het initiatief in eigen hand namen om een botsing te voorkomen. Nu begrijp ik dat hun ergernis voortkomt uit betrokkenheid. Ze hebben al eerder aan de bel gehangen om deze en andere situaties aan te kaarten.
We leveren bijvoorbeeld een vliegplan in per telefoon. Als we ze dan – eenmaal in de lucht - aan de radio krijgen willen ze alle info opnieuw via de radio hebben. Dat eindigt dan vaak in “wat?” en “he?” en intussen raken potentiele conflictsituaties zoek. Ze hebben nu net geavanceerde radarapparatuur gekregen en Jim – die een vriendin bij de verkeersleiding heeft – heeft voorgesteld om een vergadering te beleggen om deze dingen te bespreken. Ze hebben ook een radarsimulator en daarop wil hij verschillende scenario’s naspelen. Onder andere zijn bijna botsing met Howard. Afgelopen woensdag was de grote dag. Van de 30 verkeersleiders waren er 3 komen opdagen. Ook de grote baas had op het laatst nog een alternatieve activiteit gevonden waar hij niet gemist kon worden. Degeen die de simulator moest bedienen was er ook niet, dus het was nogal een teleurstelling. Hij gaat het deze week nog eens proberen.

Het lunchplekje

2008-03-07T23:49:00.000-08:00

Het eiland van boven

2008-03-07T23:44:00.000-08:00

Howard Davenport mijn huisgenoot

2008-03-07T23:40:00.000-08:00

Je kunt aan het eind van de baan het Victoriameer zien glinsteren in de zon.

5X-PIG

2008-03-07T23:37:00.000-08:00

Lunch op Bulago met heel in de verte Kampala

2008-03-07T23:35:00.000-08:00

Eén van de Caravans klaar voor de start

2008-03-07T23:32:00.001-08:00

Kampala vanaf Makindye hill

2008-03-07T02:28:00.000-08:00

in de avondzon

Bugungu en Pakuba vanaf 22 km hoogte (C-210 is pressurised)

2008-03-07T02:22:00.000-08:00

Kaïso en Masika

2008-03-07T02:20:00.000-08:00

Voortgang

2008-03-07T02:07:00.001-08:00

Samen met Howard ben ik in de Cessna 172 gaan vliegen als voorbereiding op de eerder genoemde examenvlucht. Howard is een goed doorknede veteraan als het om vliegen, instructie geven en examens gaat. Hij dacht niet dat het een probleem zou opleveren en dat is altijd fijn om te horen.
We zijn ook nog even op Bulago geland. Bulago is een eiland op 15 minuten vliegen vanaf Kajjansi Airfield. Tim heeft het 10 jaar geleden voor $10.000 gekocht en nu verkoopt hij kleine stukjes ervan voor $60.000! Bovendien heeft hij er een leuke landingsbaan overheen gelegd. Of liever gezegd, hij heeft een stuk gras wat geëgaliseerd en dat heeft hij “vliegveld” genoemd. Zie ook http://www.islandinthesun.biz/
In de CAR had ik grote moeite me te verhouden met de rest van de blanke wereld ter plaatse. Patsers. Discriminerende types. Profiteurs. Brrrrrr. Dus ik had me wel een beetje zorgen gemaakt om de mensen hier te ontmoeten. Mensen met kennelijk een berg geld. Maar wit en zwart liggen hier veel minder ver uit elkaar dan in de CAR en ik vind de meest nadrukkelijke uiting daarvan terug in het feit dat ik hier over straat kan lopen door woonwijken, die je sloppenwijken zou kunnen noemen, zonder dat ik wordt aangeschoten om geld. Overigens kunnen wij hier nog wat leren, want sloppen, schuurtjes en chique huizen staan gewoon door elkaar aan een weg vol gaten. Niet ergens een aparte wijk voor rijk en ergens anders een andere wijk voor arm.

We hebben jonge katjes in huis, en soms nemen we ze mee naar het werk. De katjes gaan niet elke dag mee, je moet ze eerst vinden. En als ze meegaan dan gaan ze gewoon los in de auto. De grijze van Jim is een katje en die hangt dermate overal in, dat ze nu thuis moet blijven omdat de boel het anders niet overleeft. De oranje is een kater van net zo oud (heel jong) en die is heel zoet. Gisterennacht en vannacht heeft het vreselijk geonweerd. Gisterennacht heeft het oranje katertje bij mij op bed geslapen, heel gezellig.
Het gaat bij zo’n onweer geweldig waaien. Ik heb ramen aan drie zijden dus ik vlieg met mijn bed dan zowat rond in de kamer. Probeer de shutters dan te sluiten maar die zitten vaak klem. Dus dan probeer ik met mijn bed in het midden van de kamer te landen, zodat ik wat minder regen over me heen krijg. Hoe dat moet met een tent weet ik nog niet. De wind is echt ongelooflijk en de regen ook. Je ziet het de hele tijd weerlichten terwijl je geen donder hoort. Ik verbaasde me erover, totdat het wat minder ging waaien en regenen. Toen hoorde ik de donder wel. De wind en de regen overstemmen dus de donder ...

Ik ben gisteren met een Matatu (busje) naar huis gegaan. Had ook een Boda boda (motorfiets) als taxi kunnen nemen, maar dat durf ik echt niet. Levensgevaarlijk.
Van onze barman had ik gehoord dat het 700 shilling (ongeveer 30 eurocent) is naar Kampala (ongeveer 15 kilometer). En tot mijn stomme verbazing vroeg de man van de Matatu 700 shilling. Niks geen “witte man driedubbele prijs”. Weer: super!
Ik had er erg tegenop gezien, ik vond het zo eng. Nu blijkt het erg mee te vallen. De volgende stap is dat ik echt naar downtown Kampala ga. Wat een dorp was Bangui dan. Maar wat een wespennest ook.

Naast vlieginstructie geven ga ik hier ook met mensen vliegen in de goeie ouwe Cessna 206. Maarrrrrrrrrrrrrrrrrrr, er zijn drie 206-en die het alledrie eigenlijk niet doen.
Nummer één heeft nog een Zimbabwaanse registratie. Nummer twee is toe aan een nieuwe motor en nummer drie is door zijn propeller heengezakt (the whirley thing up front noemen ze dat hier).
Een propeller gaat zo’n 2000 uur mee en deze was pas 400 uur onderweg. Een typisch geval van garantie. Maar het valt niet mee om Amerikanen dit uit te leggen. Jeremy – de baas - is hier toch wel heel goed in. Hij legt uit in woorden van één lettergreep of minder om het niet onnodig ingewikkeld te maken. Toch verlaat de Britse stiff upperlip deze – verder op en top Engelse Engelsman - wel eens.
Het is wel grappig om het “Britse” nu eens van dichtbij mee te maken. Altijd over gehoord enzo, maar nog nooit mee in contact geweest.
De propeller zou uiteindelijk met de grootste spoed worden opgestuurd. Maar al wat er kwam: geen prop. Na veel zoeken en uitleggen (nee we hebben hier nog geen propeller, ja we weten hoe hij eruit ziet en we zouden hem zeker herkennen als we hem tussen de andere brieven zouden aantreffen, ja inderdaad, ziet uit als een ster, drie punten enzo) bleek dat hij ergens in Ohio lag. Hij zou met de grootste spoed nu worden toegestuurd.
Weer een paar dagen later nog steeds niks in de post. Mailen, bellen, uitleg. Ik bedoel, het is makkelijk om op Afrikaanse mensen te mopperen, maar dit is allemaal het superefficiente westen ...

Maandag komt de nieuwe motor voor de andere 206. Die mag nog vier uur vliegen op de oude motor en daar zijn ze zuinig mee voor het geval er iets anders breekt. Maar maandag – voordat de motor wordt vervangen – gaan we met de 206 een check doen zodat het papierwerk verder kan. De validatie van mijn vliegbewijs bedoel ik.
En – hoera - de propeller is weer gevonden. Hij lag op Heathrow. Maar nu moeten ze controleren of het ding niet zal ontploffen op hoogte (?) en dat kan pas zondag om 00:00 uur in één of andere decompressiekamer. Dus die zit er woensdag pas op, maar dan kunnen we ook aan de slag. Hopelijk.

Er is ook een nieuwe Cessna Caravan gearriveerd. Er is genoeg te doen hier. Maar hij kan niet vliegen en er wordt dus regelmatig een andere Caravan ingehuurd, omdat de Amerikaanse Rijks Luchtvaart Dienst de Amerikaans geregistreerde Caravan nog niet heeft uitgeschreven. Moest dat dan? En dan hangt Jeremy weer een halve dag aan de telefoon om uit te leggen (in words of one syllable or less) dat hij hier geen meter mag vliegen zolang het ding een Amerikaanse registratie heeft (ja maar meneer, er vliegen Amerikaans geregistreerde vliegtuigen all over the world. Ja maar wij niet. Dan moet meneer een verzoek tot deregistratie indienen. Dat heeft meneer al twee weken geleden gedaan. O werkelijk, niks gezien. Enzovoorts).
Eigenlijk precies zoals met de Fuji, die ook slechts met de grootste moeite gederegistreerd werd. Hopelijk kan de Fuji volgende week worden overgevlogen, waarna hij moet worden gespoten en uiteraard weer gederegistreerd (hij is nu Engels geregistreerd) en opnieuw geregistreerd.
When you have time to spare travel by air ...
Do you know how to make a small fortune in aviation? Start out with a big fortune.

Kaiso, en lake Albert

2008-03-04T22:35:00.000-08:00

met dank aan Mark de Rooij

Kajjansi Airfield vanuit de ruimte

2008-03-04T22:33:00.001-08:00

Helaas is dit nog één van de weinige vage gebieden van Google Earth, maar ja ...